Genieten in Gieten
Al voor de vijftiende keer staat in Gieten de Hondsrug Classic op de kalender. Tegen het einde van het wedstrijdseizoen trekken de laatste jaren meer dan 1000 bikers naar Drenthe voor dat ene evenement. Het bijzondere aan de wedstrijd is dat de recreanten gelijktijdig met de Elite-wedstrijdrijders starten om de twee lussen van 27 kilometer af te leggen. De laatste weken zit het goed met de vorm van Nicoletta. In de wedstrijden die ze rijdt presteert ze goed en start ze met heel veel vertrouwen. Ook voor de wedstrijd in Gieten had zij erg veel motivatie, want zij wilde haar positie van vorig jaar verbeteren. Een achtste plaats was toen het resultaat.
Na drie eerdere deelnames vertrok ik op vrijdag met goede voornemens naar het noorden. Vanwege het mooie weer reed ik samen met Bas een dag eerder dan gepland in de camper naar de camping op steenworp afstand van de start/finish. Een halve dag luieren en wandelen in een nazomer zonnetje is niet verkeerd namelijk!
Op zaterdag werd er door mij één ronde van 27 kilometer verkend. Er was weinig veranderd ten opzichte van voorgaande jaren behalve dan dat het kurkdroog was. Dat zou betekenen dat de gemiddelde snelheid erg hoog zal liggen, waardoor mountainbiken meer op een wegwedstrijd in het bos gaat lijken. De rest van de dag werd er nog meer geluierd in hetzelfde zonnetje, ouderwets genieten.
Zondag: wedstrijddag. Ondanks al dat luie gedoe van de afgelopen dagen had ik geen enkele moeite om me klaar te maken voor de wedstrijd. De scherpte was er, de fiets was helemaal in orde en de benen voelden ook goed. Na een goede warmingup nam ik plaats bij de andere dames in het startvak. De bijna complete nationale top werd aangevuld met een paar sterke Belgische, Poolse en Engelse bikesters en een paar Nederlandse wegrensters. "Oef dat zal weer pijn gaan doen en zwaar gaan worden vandaag!" Een paar honderd meter na de start konden mijn benen de versnellingen niet meer bij houden op het asfalt, ik kon mijzelf in de rondte trappen maar ik had geen tandwielen meer over. Gelukkig reden we kort daarna het eerste onverharde pad op en konden mijn benen weer snelheid gaan maken, aangezien ik nu een tandje terug diende te schakelen. De eerste 30 minuten had ik het gevoel half dood te gaan, want ik kon trappen wat ik wilde maar kreeg geen power uit de benen. Bij de eerste verzorging pakte ik bewust geen bidon aan, ik had namelijk nog maar twee slokken op. Op dat moment koos ik er namelijk voor tempo te gaan maken. Die tactiek werkte want ik sloot bij twee Poolse dames aan en was weggereden bij een Nederlandse dame. Het gevoel van het eerste half uur was ik inmiddels kwijt en ik kwam in een goed ritme. Langzaam maar zeker reed ik wat verder naar voren en haakte aan bij de dame op plek zeven. Samen reden we een halve ronde door de bossen in een groepje met nog zo'n vier heren. Met nog een halve ronde te gaan zag ik een Engelse dame liggen die net voor ons gevallen was en opeens reden we voor plek 6. De rest van de ronde kon ik maar net bij de andere dame blijven. In de laatste twee kilometer stonden er nog een paar klimmetjes door een zandafgraving op het menu. "In de eerste ronde was ik hier naar de dame toe gereden, dus wellicht kon ik hier bij haar weg rijden." En precies op dat moment valt zij net voor me, ik kon maar net om haar heen en gaf gas. Het was nu of nooit om haar te lossen. Met nog een tweetal moeilijke passages reed ik in zesde stelling en na de zandafgraving had ik zo'n 30 meter voorsprong. Ik haalde alles uit de kast om haar voor te blijven tot de finish. Het lukte en zodoende werd ik (misschien met een beetje geluk) zesde in een wedstrijd die niet op mijn lijf geschreven is. Al met al was het genieten tijdens de 54 loodzware kilometers, want ik ben telkens een beetje naar voren opgeschoven.
Volgende week staat het Nederlands Kampioenschap Marathon in Zuid Limburg op het programma. Ik heb het gevoel dat ik er klaar voor ben!