Fris, maar bovenal sterk!
In de laatste weekenden van het wedstrijdseizoen staan nog wat mooie en belangrijke wedstrijden op de kalender. Drie daarvan zijn reeds verreden en op alle drie kijk ik met een erg tevreden gevoel terug! Op het klimparcours van Heubach klom ik per ronde verder in de klassering. Op de hoge mijnterril van Beringen duurde het lang voor mijn kolen op volle toeren brandden. En tijdens de mooiste Nederlandse wedstrijd in Zoetermeer steeg ik boven mijzelf uit.
Tijdens de Heubach-trip (Duitsland) hebben Bas en ik krachten gebundeld met onze Nederlandse collega's Anne Terpstra, Han ten Hove, Jeroen van Eck en Wilton van Eck. Op zaterdagochtend vroeg van huis vertrokken om rond 1500u het parcours te kunnen verkennen. Voor mij was het parcours niet nieuw, aangezien ik daar in 2010 ook al gekoerst heb. Met die voorkennis was het rustig verkennen, die ene extreem lange klim en de net zo lange afdaling kreeg ik toch niet tot in detail in mn hoofd. De start was zondag op het heetst van de dag, en heet was het met 31 graden! Gelukkig was het parcours volledig in het bos, want het verschil met de Nederlandse zomer was anders te groot. Er werd verschrikkelijk hard gestart en het was meteen flink aanpoten. Ik kwam niet snel in mn ritme waardoor ik al snel wat tijd verloor. Verder in de wedstrijd reed ik langzaam naar voren, ik raapte dames op die te hard gestart waren en de prijs moesten betalen. Met een uiteindelijke 19e plaats ben ik zeer tevreden, want het startveld deed bijna niks onder voor een World Cup.
Een week later staat in Beringen (België) een wedstrijd op een oude mijnterril op het programma. Ondanks grote veranderingen aan het parcours ten opzichte van vorig jaar bleef de zwaarte hetzelfde. Het kunstmatige parcours is uiterst technisch en kenmerkt zich door de vele steile klimmen, singletracks en haarspeldbochten. Een nieuwe highlight dit jaar was de drop-off! Door veel renners en begeleiders in de week voor de wedstrijd besproken als erg onverantwoord. Hoewel er een perfecte 'chickenrun' (voor de mindere goden) naast lag, bleef er veel kritiek. Dit door het grote tijdverlies als je de drop niet pakte, maar ja tijdverlies is altijd nog beter dan een abrupt einde aan je seizoen (of fietscarriere)! Ik nam het risico niet, dan maar wat tijdverlies. De start op zondag was vrij plotseling en alle dames waren verrast door het startsein. "Tja, wat wil je als er tien seconden voor het startsein gezegd wordt dat we over twee minuten gaan starten?" Ondanks dat was ik vrij goed weg en twijfelde ik even om de koppositie te gaan pakken. Ik deed het niet, want de wedstrijd was nog te lang en zwaar om nu al gek te gaan doen. De eerste twee dames waren na een halve ronde al gevlogen, zij doken namelijk wel de drop af. Ik ging dus strijden voor de andere podiumplaats. Het was vrij lang een soort kat-en-muis-spel met twee andere dames, helaas kon één van hen een gaatje slaan en kon ik bij de ander weg rijden. Ik werd na zo'n anderhalf uur koers dus vierde, ondanks dat ik in de finale niet mee heb kunnen doen voor de derde plek, heb ik een goed resultaat gereden en ben ik zeer tevreden!
In het weekend van 25 september stond dan de wedstrijd in Zoetermeer op de kalender. In eerste instantie zou de wedstrijd om het Benelux Kampioenschap halverwege juni verreden worden. Vanwege het broedseizoen van een bepaalde vogelsoort werd de wedstrijd verplaatst. Hier was ik heel gelukkig mee aangezien ik halverwege juni wat andere dingen te doen had (geflopt EK marathon). Het parcours in Zoetermeer worden door Bas en mij vaak gebruikt voor specifieke mountainbike trainingen. Het voordeel daarvan is dat je het parcours goed leert kennen. Ik wilde goed zijn tijdens die wedstrijd op één van de zwaarste en mooiste parcoursen van Nederland. Hetgene wat het parcours zo zwaar maakt is de constante afwisseling van technische korte steile klimmen en afdalingen, zonder al teveel serieuze herstelmomenten. In de afgelopen jaren is de organisatie goed bezig geweest met het verbeteren van de omloop. Echte rotspartijen zijn aangelegd op de singletracks en er wordt perfect gebruik gemaakt van elke hoogtemeter! Hopelijk geldt Zoetermeer als een voorbeeld voor andere Nederlandse wedstrijdorganisaties. Op deze manier komt het mountainbiken in Nederland wat betreft technische rijvaardigheid langzaam maar zeker op een hoger niveau! "Ok, terug naar de wedstrijd." Voor de start mag ik als tweede dame op de tweede startrij opstellen, er zijn namelijk ook wat sterke buitenlandse dames op bezoek. Ook dat is een manier om het Nederlandse mountainbiken naar een hoger niveau te tillen, buitenlanders laten rijden waar onze toprenners van kunnen leren tijdens de wedstrijd. Ik ga achter één van die buitenlandse toppers staan, want ik weet dat zij heel hard kan starten. Het startschot klinkt en we zijn weg voor zes rondes, bij de eerste bocht heb ik mijzelf op een goede plek genesteld. Vanaf die plek heb ik een goed overzicht en kan ik makkelijk nog wat opschuiven naar voren. Ik rij een sterke eerste ronde, maar ik zit wel aardig op mn tandvlees. Net achter de kopgroep kom ik bij een steile klim waar ik door de vermoeidheid een klein foutje maak. Ik moet van de fiets en ren naar boven. Daar verlies ik de aansluiting, maar de wedstrijd is nog lang. Ik heb een perfect ritme en rij een tempo wat ik lang vol kan houden. Eén dame weet me in te halen en ik kan net niet in haar tempo mee. Twee buitenlandse dames die een ronde eerder uit de kopgroep zijn gevallen rij ik achterop. Ik probeer ze van me af te schudden in de derde ronde maar ze komen weer terug. Ik weet mijn rust te bewaren en pas na vier rondes ben ik goed los van één. De tweede zit nog steeds vlak achter me, wat doet dit pijn. Door alle aanmoedigingen van mijn fans krijg ik even vleugels en zet wat harder aan op de klimmen. Het gaatje wordt per klim groter tot het een gat is van zo'n 25 seconden. Ik heb de zekerheid en rij zo hard ik kan door. "Probeer nou geen fout te maken!" Op de laatste klim kijk ik even om en zie dat de dame nog helemaal beneden is, nu op zekerheid naar de finish. De laatste afdaling kom ik ook goed door, nog een paar honderd meter naar de meet. Ik finish als zesde in deze sterk bezette internationale wedstrijd en ik wordt vierde in het Benelux Kampioenschap. Wat deed deze wedstrijd pijn, maar wat geeft het ook veel voldoening om op mijn 'thuis'parcours zo goed te rijden.
Nog een paar wedstrijden te gaan dit seizoen, met nog de strijd om de marathon kampioenstrui in het vooruitzicht. Ik heb vertrouwen in mijn trainingen en ik kijk zelfverzekerd vooruit. Verder geloof ik dat ik een goede keuze heb gemaakt wat betreft de operatie van mijn keelamandelen in juni, want ten opzichte van het begin van het seizoen voel ik me nu zoveel frisser en sterker!