Time Out en dan Revanche!
Woensdagochtend 8 juni staat voor Bas in het teken van het inpakken van alle spullen, terwijl Nicoletta nog een paar uurtjes voor de klas staat in Alphen aan den Rijn. Rond het middaguur treffen zij elkaar en gaan ze gewapend met Walkie Talkies op pad naar Oostenrijk. Dit maal kunnen zij helaas niet samen reizen omdat zowel de camper als de auto mee gaan op deze reis. Dit weekend staat het EK Marathon in Kleinzell op het programma en is de auto nodig zodat Bas de verzorging snel en gemakkelijk kan doen. De Walkie Talkies zorgen echter ook voor voldoende vermaak en Nicoletta zit lekker in de slip stream van de camper op de cruisecontrol te genieten van het gemak van de nieuwe auto. Bas heeft net voorbij Frankfurt een mooi overnachtingsplaatsje uitgezocht aan de Donau en met maar een klein beetje oponthoud komen ze hier rond 20.30 aan. De volgende morgen wordt er nog een klein uitstapje gemaakt naar een enorm outletcenter, dat er van de buitenkant net uitziet als een pretpark. Bas en Nicoletta kopen hier een paar nieuwe wandelschoenen en vervolgen hun reis naar Oostenrijk. Later op de middag komen ze aan bij de plaatselijke sportvereniging van Kleinzell, waar de campers tijdens het evenement mogen staan op het voetbalveld en gebruik mogen maken van de voorzieningen. Het is nog erg rustig en Bas en Nicoletta gaan lekker eten, uitpakken en relaxed een filmpje kijken.
Vrijdag en zaterdag staan ook in het teken van lekker rustig aan doen en de belangrijke stukken van het parcours verkennen. Later blijkt een gedeelte van de verkenning overbodig geweest, omdat de organisatie op het laatste moment wat kleine veranderingen heeft toegepast. De dames rijden een 13 kilometer minder dan de heren en starten een kwartier eerder. Veel prettiger dan het eerdere scenario dat er tussen de heren en dames maar een minuut startverschil zou zitten en wel hetzelfde aantal kilometers. Jammer alleen dat Nicoletta precies die 13 kilometer wel verkend heeft, maar aan de andere kant was dat een mooi stukje afdalen naar de Donau, dus de moeite waard om gereden te hebben. Verder is het parcours niet heel technisch met helaas aardig wat asfalt, maar toch leuk afwisselend en met een paar mooie singletracks.
Over de wedstrijddag zelf kan Nicoletta heel kort zijn, want alle pech komt op deze morgen samen. Aan de benen ligt het niet, deze voelen erg goed bij de start en Nicoletta zit voorin de groep als de dames na 2 kilometer het eerste stukje afdalen induiken. Net voor haar schiet een dame van het linker naar het rechter spoor en tikt een andere dame aan, die hierdoor hard onderuit gaat. Nicoletta en de dame achter haar kunnen de gevallen dame niet meer ontwijken en vallen over haar heen. Alle drie de dames bekijken de schade en twee kunnen de race hervatten, maar Nicoletta heeft helaas een lekke band. De buitenband zit goed vastgeplakt aan alle latex en modder maar na een paar minuten zit er toch een binnenbandje in en kan de achtervolging ingezet worden. Helaas is de pech hiermee niet over en rijdt Nicoletta nog twee maal lek in de eerste 11 kilometer van de wedstrijd. Alles is te verhelpen en na 33 kilometer kan zij met een nieuw wiel de wedstrijd voortzetten en is de pech gelukkig over, maar is de achterstand al zo groot dat het lastig is om nog een goede klassering neer te zetten. Met wat tranen en frustratie tijdens de wedstrijd weet Nicoletta toch de finish te bereiken, maar helaas op een zeer teleurstellende 17e plek. Zonder alle pech was een top 10 notering heel reeel geweest en was het doel om top 14 te rijden verwezenlijkt, maar helaas het mocht vandaag niet zo zijn.
Teleurgesteld en moe vertrekken Bas en Nicoletta zondagavond richting huis. Ze willen maandag het liefste zo vroeg mogelijk thuis zijn, zodat ze nog wat rust kunnen pakken omdat Nicoletta dinsdag naar het ziekenhuis moet voor het verwijderen van de keelamandelen. Gelukkig is het vanwege Pinksteren heel rustig op de weg met nauwelijks vrachtwagens en kunnen ze zonder oponthoud naar Nederland rijden. Met een klein beetje file in Nederland, hoe kan het ook anders, zijn ze mooi rond etenstijd weer thuis. De volgende morgen zijn ze al vroeg wakker omdat Bas moet werken en Nicoletta toch wel een beetje zenuwachtig is. Zij meldt zich om twaalf uur in het ziekenhuis van Woerden en even voor twee uur is het dan zo ver, volledige narcose en die nare keelamandelen eruit. Na een nachtje in het ziekenhuis is alles in orde en mag Nicoletta thuis gaan uitrusten. Voor de familie is het nu wel even lekker rustig want zij mag niet zo veel praten om de keel zo snel mogelijk te laten herstellen. Wonderbaarlijk heeft Nicoletta niet de meeste moeite met het weinig praten, maar vooral met het weinig eten. Vanaf maandagavond heeft zij niet meer mogen eten en dat zorgt woensdagmiddag voor wat chagerijnige momenten. In de dagen erna geneest de keel vrij snel en op zaterdagavond mag Nicoletta weer genieten van de pannenkoeken van Bas. Normaal kunnen er een stuk of zes in, helaas blijft het nu bij twee, maar dat is al beter dan niks. De komende dagen staan nog in het teken van herstel en weer langzaam opbouwen van de trainingen. Zo hoopt Nicoletta de rest van het seizoen nog te kunnen knallen en revanche te nemen op het weekend van het EK Marathon!