Een periode om af te sluiten
In de week na Houffalize heb ik even gas terug genomen vanwege het feit dat ik er tijdens de wedstrijd in het Ardense dorp achter kwam dat ik compleet niet fit was. Na een een week vakantie met veel slaap heb ik besloten niet in de internationale wedstrijd in Havelte te starten, maar een eerste wat intensievere training te doen. Het gevoel na een week rust en die ene training was goed. In de daaropvolgende week ben ik wat meer trainingen gaan doen en ben ik gestart in de internationale wedstrijd van Apeldoorn. Ik heb mijzelf na de start verbaasd door als vierde het veld in te duiken, de power was al weer terug! Helaas bleef die power maar anderhalve ronde hangen, dus heb ik de rest van de wedstrijd als een training gereden. Na ongeveer anderhalf uur verloor ik de sprint om de elfde plaats en werd dertiende.
Op dinsdagochtend 17 mei heb ik mij moeten melden in het ziekenhuis van Woerden. Ik loop namelijk al maandenlang rond met een zere keel. Na een paar bezoeken bij de huisarts en wat niet werkende behandelingen hoor ik bij de KNO arts dat mijn keel amandelen eruit moeten. Die operatie zal halverwege juni plaats vinden en zal mijn seizoen voor een deel in de war schoppen. Maar ja, mijn gezondheid gaat voor!
Een aantal dagen later stond het volgende tripje al weer op de planning. Samen met Bas en Ingrid Bosscha rij ik om 1730u weg uit Vinkeveen om voor 1930u aan te komen bij de ferry in Europoort. Drukte op de snelwegen maakt ons zenuwachtig, aangezien we lange tijd met zo'n vijf kilometer per uur voort rollen. Uiteindelijk komen we gelukkig net voor half acht aan en checken we in. Na wat gegeten te hebben en een emmer koffie gaan we rond 2230u slapen.
Vroeg in de ochtend worden we gewekt door een omroepinstallatie en ontbijten we wat en drinken we wederom een bak koffie. In de auto genieten we van mooi on-engels weer en rijden we naar het schattige dorpje Pickering. Dit dorpje zal net zoals vorig jaar even de hoofdstad van het mountainbiken zijn.
Na een vroege aankomst in de Bed&Breakfast gaan we met z'n drieën naar het World Cup parcours in Dalby Forest. De omloop is iets veranderd ten opzichte van het jaar ervoor. De mooiste stukken zitten in ieder geval nog in het parcours. De spectaculaire highlights in het speeltuinbos zijn: Worry Gill, Medusa's Drop en Dixon's Hollow. Waar ik vorig jaar met inrijden nog veel moeite had met sommige technische passages, rij ik dit jaar alles in een keer naar beneden, zonder moeite! We rijden die dag drie complete rondes en het gevoel is goed!
De vrijdag staat in het teken van rust, hoewel het weer hier anders over denkt want het begint in de middag een paar uur goed te regenen. In de avond ga ik nog wel even de benen op spanning brengen tijdens een spectaculair nieuw onderdeel van de sport, de Crosscountry Eliminator (XCE). Bij zo'n sprintwedstrijd begin je met een tijdrit over een parcours van zo'n twee minuten. Daarna start je in heats van elk drie of vier renners. De eerste twee renners die per heat finishen gaan door naar de volgende ronde, en de anderen zijn 'eliminated'. In de tijdrit heb ik een vijftiende tijd neer gezet waardoor ik in de eerste heat tegen de nummer twee en de nummer achttien moet. Dit blijken Alexandra Engen en Nathalie Schneitter te zijn, allebei wereldtoppers, dus ik ben best zenuwachtig bij de start. Hierdoor raak ik net na de start niet in mijn pedaal en hebben de dames gelijk zo'n tien meter voorsprong. Ik weet het gat net voor de laatste bocht te dichten naar zo'n vijf meter, maar ik krijg het gat niet meer dicht, dus lig ik uit de wedstrijd. Wat een enorm leuke nieuwe variant van mountainbiken is dit zeg! In Offenburg is er weer een XCE wedstrijd, dus daar ga ik met veel plezier weer van start.
Op zaterdag gaan we al vrij vroeg naar de wedstrijdlokatie om nog een laatste rondje te rijden op het parcours. De weersomstandigheden van de dag ervoor hebben weinig effect gehad en ik rij nog even soepel op de technische passages. De rest van de dag is het vooral relaxen en wachten tot Bas gaat deelnemen in de Dalby Dare, een open klasse wedstrijd. Samen met nog wat Nederlandse verzorgers en veel Engelsen gaat hij om 1500u van start. Een ronde over het World Cup parcours en een ronde over wat mooie andere trails volgen en hij rolt na een uur en tien minuten als 24e over de streep. Even later zit hij samen met Ingrid en mij bij de Teammanagers meeting. Na een heerlijke avondmaaltijd gaan we verder met relaxen en uiteindelijk slapen.
Op zondag gaat de wekker wat vroeger dan de op andere dagen en volgt een stevig ontbijt. Ingrid en ik zitten een half uur later op de fiets richting de wedstrijdlokatie en Bas gaat met een volgeladen auto daarheen. We komen namelijk niet meer terug bij de B&B.
Om 1045u start ik met nog zo'n 85 dames aan de tweede World Cup van het seizoen. Nog geen twee honderd meter verder gaan er een aantal dames onderuit net voor me, ik weet mezelf gelukkig staande te houden door over een fiets en een arm heen te rijden tegen een dranghek. De snelheid is er compleet uit en ik kan de achtervolging in zetten. Nu voel ik me eindelijk weer eens goed, heb ik deze pech! Licht teleurgesteld kom ik na de startronde door de verzorging en hier moedigt Bas mij aan. Ik krijg weer wat motivatie en schiet meteen drie dames voorbij. Dit typeert mijn wedstrijd eigenlijk wel, want ik rij alleen maar achter de feiten aan. In de eerste ronde pak ik aardig wat dames maar daarna lukt het inhalen niet meer want de gaten tussen de dames zijn na de eerste ronde al redelijk groot door de hoge snelheden die op de ronde gereden worden. Langzaam kom ik dichterbij de top60 maar helaas strand ik bij de finish op een 61e plaats, voor mij de meest ondankbare plek. Dit omdat je buiten de top60 geen Word Cup klassementpunten krijgt en je krijgt maar 3 punten voor de wereldranglijst....voor de moeite.
Hoewel het resultaat niet is wat ik eigenlijk wil, ben ik na een korte evaluatie zeer content met hoe de wedstrijd is verlopen. Ik heb namelijk weer vijf rondes lang power kunnen leveren zonder in te storten. Dit is een erg postitief gevoel na een mindere periode. Ik ga daarom ook met veel zin naar de volgende World Cup in Offenburg toe!