Van Zuid-Afrika naar Houffalize
Het heeft even geduurd voordat ik de motivatie heb gevonden om een verslag te schrijven van mijn laatste twee wedstrijden. De gezondheid laat op het moment even te wensen over en dan blijkt het opeens een stuk minder leuk om wedstrijden te rijden. Alhoewel de parcoursen van beide wedstrijden veel goed hebben gemaakt. Zowel Pietermaritzburg in Zuid-Afrika als Houffalize in Belgie scoren hoog in de 'funfactor' en zijn parcoursen waar je urenlang met veel plezier zou willen blijven rondrijden.
Laat ik bij het begin beginnen. Vrijdag 15 april worden Bas en ik bepakt en bezakt afgezet door zijn vader op Schiphol en kan ons grote avontuur naar Zuid-Afrika beginnen. De vliegreis verloopt rustig en we vermaken ons met de nodige films en televisieprogramma's, waaronder ook Brabants trots 'New Kids Turbo'. Later op de avond landen we in Johannesburg en kan onze zoektocht naar de huurauto en het hotel beginnen. Dit duurt allemaal vrij lang, maar dankzij Bas zijn handigheid met kaarten weten we het hotel toch te vinden en kunnen we gaan slapen in onze mega chique kamer met alles erop en eraan.
De volgende morgen vervolgen wij onze reis naar het noorden van Zuid-Afrika, waar we een tweedaagse safari gaan doen in een Natuurreservaat genaamd Entabeni. In de stromende regen en over gravel en zandpaadjes komen we hier aan het einde van de middag aan en kijken vol bewondering naar het mooie landschap. Hier maken we meteen kennis met de enorme gastvrijheid van de Zuid-Afrikanen, handjes schudden, hoe maakt u het, wat kunnen we voor u betekenen en dat iedere dag weer opnieuw. In het park worden wij gekoppeld aan een ranger en een Engels echtpaar, met wie we samen in een grote jeep door het reservaat zullen reizen. Een half uur na aankomst mogen we meteen meedoen aan de eerste safari, want het is gestopt met regenen en de dieren komen weer tevoorschijn. Al binnen vijf minuten zien we de eerste antilopes en struisvogels langslopen. Op de volgende safari's zien we nog veel meer interessante en mooie dieren, waaronder olifanten, nijlpaarden, zebra's en giraffes. Tijdens deze twee dagen hebben we erg veel mazzel met het weer, want het regent steeds net voor of net na de safari. Helaas hebben we de leeuwen, neushoorns en de luipaarden niet gezien, alleen de sporen gevolgd op de paden, dus we zullen nog een keer terug moeten gaan. De ranger vertelde ons dat er één keer per jaar gemountainbiked mag worden in het reservaat, omdat ze dan een tocht organiseren, dus wie weet!
Op maandag na de ochtendsafari vervolgen Bas en ik onze reis en ditmaal naar het zuiden, met als eindbestemming Hilton, een klein plaatsje in de buurt van Pietermaritzburg. Helaas begint de reis voor mij hier een andere wending aan te nemen en zit ik zielig naast Bas in de auto met mn hoofd in een plastic zakje, blijkbaar heb ik iets verkeerds gegeten of gedronken. Bas rijdt zo voorzichtig mogelijk over de onverharde paden en gelukkig gaat de reis voortvarend. Af en toe stoppen we om de benen te strekken en te genieten van de mooie uitzichtpunten. De snelwegen zien er heel anders uit dan bij ons, want soms rij je rakelings langs het tegemoetkomende verkeer, lopen er mensen over de weg met spullen op hun hoofd of slapen er mensen langs de kant van de weg. Aangezien het in Zuid-Afrika winter begint te worden gaat de zon vrij vroeg onder en komen we net niet meer met licht aan in Hilton. Door de dikke mist is het lastig om de goede afslag en de weg naar de Bed and Breakfast te vinden. Om 18.30 staan we bij de poort en worden we door de eigenaar binnen gelaten. Onze eerste indruk is niet heel positief van de Bed and Breakfast, want de kamer is vrij smerig en slecht onderhouden. Van de reis zijn we echter zo moe dat we hier weinig aandacht aan besteden en vroeg gaan slapen.
De volgende morgen worden we tijdens het sleutelen aan de fietsen vergezeld door Anne Terpstra en Frank Schotman, die ook net zijn aangekomen. In de middag gaan we op pad voor een rustig fietsritje en een kijkje bij het parcours.
Inmiddels is het woensdag en gaan we een wandeling maken over het parcours, omdat we pas mogen rijden na de inspectie van de UCI. We zijn verrast door de afwisseling van het parcours en de enorme stenen die in het parcours gelegd zijn. Door de 'course walk' hebben we enkele mooie lijnen ontdekt die we op het einde van de dag mogen uitproberen. Tot mijn grote vreugde rij ik lekker rond over het parcours en heb ik mijn angst voor 'drop offs' overwonnen. In het parcours bevinden zich op meerdere plaatsen 'drop offs' en heb ik alle tijd om de juiste techniek aan te leren en het is nog leuk ook! Eventjes vergeet ik hoe vervelend mijn maag de laatste dagen al aan het doen is en geniet ik van de verschillende secties in het parcours. De donderdag en de vrijdag staan ook in het teken van verkenning van het parcours, met daarnaast veel rusten en eten. Helaas is dat laatste een probleem, want mijn maag wil zo goed als niks verdragen. Ik probeer er het beste van te maken, in de hoop dat de klachten zaterdag weg zullen zijn en ik een goede race kan rijden. In het parcours zit een lange technische sectie met veel stenen, deze heb ik samen met Bas en Anne veel geoefend en dit vergde veel van onze techniek.
Zaterdag is het dan zo ver, 'raceday'! We zijn allemaal vroeg wakker en hebben voldoende tijd om ons klaar te maken voor de wedstrijd. Het weer is vandaag warm en het parcours is volledig droog geworden. De dagen ervoor was het parcours op sommige plaatsen nog een beetje nattig door de regen die in de namiddag en nacht viel. Tijdens het warm rijden voel ik mij goed en heb ik zin in de race, mijn doel is om top 40 te rijden, al weet ik dat dit pittig gaat worden omdat alle sterke dames zijn afgereisd naar Zuid-Afrika. Bij het opstellen mag ik helemaal achteraan plaats nemen en dit geeft mij een machtig gevoel, want ik kan alleen maar inhalen! Helaas voel ik mij na het startschot meteen een heel stuk minder zeker, want de benen voelen aan als lood en ik heb moeite om na de start mee te komen. Zoals ik de dagen ervoor kon genieten van het parcours, zo pijn doet het nu en iedere klim is afzien, alleen de technische stukjes afdalen geven mij een fijn gevoel. Blijkbaar hebben de darm en maagklachten meer invloed op mijn prestatie dan ik gedacht had, want de power is in de race ver te zoeken. Gelukkig weet ik mij nog enigzins te handhaven en enkele plaatsen op te schuiven ten opzichte van mijn startpositie. Uiteindelijk eindig ik op een 47ste plek, wat mij een zeer ontevreden gevoel geeft omdat ik niet alles heb kunnen geven.
Zondagmorgen zijn Bas en ik meteen in de weer om al onze spullen in te pakken en weer naar Johannesburg te rijden. Deze dag geeft mij gelukkig ook de gelegenheid om de wedstrijd nog een beetje te analyseren en te verwerken. Met hulp van Bas realiseer ik mij dat de 47ste plek in deze Wereldbeker, ondanks mijn slechte gevoel, wel mijn beste klassering tot nu toe is in een Wereldbeker. Als je het op deze manier bekijkt dan kan ik er toch ook een positieve draai aan geven en bovendien was deze reis een enorme ervaring die ik niet had willen missen. Op dus naar de rest van het seizoen!
Daarmee ben ik meteen aangekomen bij het wedstrijdweekend de week na Zuid-Afrika en wel in het mooie Belgische Houffalize. Het was een vrij drukke week voor ons beiden op het werk en op vrijdag besluiten we daarom rustig aan te doen en aan het einde van de dag in een relaxed tempo de rondes te verkennen. Ja, je leest het goed, er staat rondes. Bas gaat namelijk zaterdag in de FunB rijden en die hebben een andere ronde dan de wedstrijden die plaatsvinden op zondag. Beide rondes verlopen lekker en ik ben verbaasd over hoe makkelijk ik rond rij op het parcours waar ik vorig jaar nog wel eens een beetje angst had of ging liggen bij een lastige passage. De techniektraining van Bas begint zijn vruchten af te werpen en het parcours van Zuid-Afrika zal mij ongetwijfeld ook weer iets verbeterd hebben! Met een fijn gevoel keren we terug naar de camper en gaan we een hapje eten. Na het eten besluiten we op zoek te gaan naar een lekker ijsje en komen we Dennis Ebert met zijn hele familie tegen. Zij hebben nog een mooie ruimte voor hun camper staan en hier mogen wij parkeren. Zo staan we vlakbij het parcours, maar toch net niet in de herrie van de festiviteiten in de avond, ideaal! De zoektocht naar het ijsje is uiteindelijk niet gelukt omdat het inmiddels bedtijd is geworden.
Zaterdag sta ik eens aan de andere kant van de lijn en ben ik de verzorger van Bas. Bij de eerste ronde blijkt al meteen dat ik hier een stuk minder handigheid in heb dan Bas, want hij mist zijn bidon. Gelukkig is de camper met mijn fiets erin heel dichtbij en kan ik razendsnel naar het dorp rijden om de bidon aan te geven in de tweede verzorging. Gezien het warme weer is Bas hier erg blij mee. Hij heeft het zwaar op de klimmen, maar rijdt met een grote glimlach op zijn gezicht en geniet van alle mooie stukken afdalen! De wedstrijd heeft hij gefilmd met een camera op zijn helm en dit heeft weer mooie beelden opgeleverd voor een filmpje. Met een voldaan gevoel kijken we die middag bij de Junioren en de rest van de middag besteden we aan lekkere hapjes en drankjes in en bij de camper. Vanuit Zuid-Afrika heb ik nog een hoop eten in te halen en helaas merk ik dit ook de volgende dag tijdens mijn eigen wedstrijd. Met het verkennen van het parcours en inrijden gaat het prima, maar zodra ik lang in de hoge hartslagen moet rijden gaat het weer mis. Al snel in de wedstrijd klap ik dicht en zit er geen power meer in de benen, helaas blijft het niet alleen hierbij maar krijg ik ook nog eens last van buikkrampen. Houffalize blijkt dan nog meer afzien te zijn dan de wedstrijd in Zuid-Afrika. Tijdens de wedstrijd weet ik mij er gelukkig bij neer te leggen en geniet ik van het parcours en de sfeer, want ondanks dat ik niet lekker rijd blijft het publiek aanmoedigen en klappen. Na iets meer dan een uur en drie kwartier passeer ik als 20ste de finishlijn en ga ik snel naar de camper om te douchen en bij te komen van deze zware rit.
Deze week staat in het teken van veel rusten en weer fit worden, zodat ik de komende wedstrijden weer met power aan de start kan staan. Komt het dan net even goed uit dat ik deze week meivakantie heb en iedere dag kan uitslapen, fijn!