Ready or not, here I come!
Inmiddels is het seizoen in volle gang en heb ik de eerste wedstrijden in Nederland ook gehad. Op Cyprus heb ik mijn eerste wedstrijden van 2011 gereden en in Berlicum heb ik totaal onverwacht mijn eerste podiumplaats behaald. Met die wedstrijden weet ik dat ik op de goede weg ben richting de belangrijke afspraken van het jaar. In de weken na Berlicum heb ik uiteraard niet stil gezeten, hoewel het op de website wel stil is geweest, en die weken stonden vooral in het teken van trainen.
Het eerste weekend na Berlicum ben ik voor het eerst dit jaar met de camper op pad geweest. Samen met Bas en twee van onze vrienden zijn we naar de Ardennen gegaan voor een ouderwets gezellig weekend biken. De bestemming is de omgeving van Stavelot en Malmedy geworden en de weersvoorspellingen waren goed. Na een saaie tocht van zo'n 35 kilometer op vrijdagmiddag volgde op zaterdag een techniektraining op de heuvels rond Malmedy. Die dag veranderde een leuke droom in een nachtmerrie vanwege een zware valpartij van één van onze vrienden. Na wat moeilijke en vreemde dagen in het ziekenhuis mocht onze vriend gelukkig op woensdag naar huis. Inmiddels is er al meer bekend over de situatie en ziet zijn herstel er goed uit. De revalidatie periode zal nog wel een aantal weken duren en hopelijk kunnen we snel weer met hem fietsen.
In het laatste weekend van Maart stond voor mij de Bergrace in Wageningen op het programma. Op steenworpafstand van mijn ouderlijk huis sta ik tussen allemaal mannen, en een paar dames, opgesteld voor een wedstrijd van 105 minuten. Samen met fietsvriendin Anne Terpstra heb ik voor deze tijdsduur gekozen, omdat dit beter in onze voorbereiding past richting het vervolg van het seizoen. Het rijden tussen de mannen is iets heel anders dan normaal, want ik word net na de start van alle kanten ingehaald. Ik rij mijn rondjes, maar ik kan niet aanpikken bij groepjes en de lol is ook ver te zoeken. Bas weet me toch scherp te houden en te motiveren, maar ik kom nooit in een ritme. Na de finish ben ik helemaal kapot, blijkbaar heeft het ongeval van een week eerder ons heel veel energie gekost.
De week na Wageningen ben ik bewust wat vroeger naar bed gegaan om weer op krachten te komen. In het eerste weekend van April had ik geen wedstrijd op het programma staan, dit bleek een mooie aanvulling te zijn op mijn extra ingebouwde rustperiode. Bas en ik zijn op zaterdag naar Apeldoorn gegaan om te trainen met Rien en Anne, broer en zus Terpstra. We hebben heerlijk drie uur door de bossen rond Apeldoorn getoerd met een gedachte van 'niets-moet-alles-mag'. Op de één of andere manier zijn dat de fijnste trainingen! Na terugkomst hebben we genoten van een heerlijke barbeque maaltijd met het hele gezin Terpstra en waren we ergens in de nacht pas weer thuis. Met een training op een verder rustige zondag was het een weekend zoals ik vaker zou willen hebben.
Het afgelopen weekend stond de wedstrijd van Honselersdijk op de kalender. Het parcours in het Westland staat waarschijnlijk bij bijna iedere renner in het geheugen als nat, modderig en vies. Gelukkig viel dat in deze editie wel mee, want het parcours was kurkdroog, wat een ultra snelle koers zou betekenen. Voor dit seizoen had ik daar een hekel aan, maar sinds Berlicum heb ik daar geen angst meer voor. Zo ben ik ook van mijn startvrees af, maar dan moet je niet te laat zijn voor het opstellen. Ik moest helemaal achteraan gaan staan op het asfalt van de wielerbaan, dan maar goed trainen in plaats van voor een goede uitslag gaan. Het startsignaal klonk en de dames voorin schoten er vandoor en ik schoot uit mijn pedaal. Op die manier weet je zeker dat je achteraan kan aansluiten en de eerste slag zal missen. Ik kan alleen maar meiden inhalen, dus dat ga ik dan maar doen vandaag. Eén voor één raap ik de dames op en rij ik naar voren, helaas neem ik af en toe wat dames mee naar voren. De meeste houden het tempo niet vol en moeten me dan weer laten gaan. Precies op het moment dat ik een dip heb, gaat Rozanne er vandoor en ik kan niet aanpikken. Inmiddels rij ik op de vierde plek, met de vijfde dame in mijn wiel. Ik krijg te horen dat Ariëlle, die op drie rijdt, wat stil valt en ik ga voor het podium. We moeten nog tweeënhalve ronde, dus de kans is aanwezig dat het me kan lukken. Nog geen halve ronde later ben ik bij haar en krijgen we de bel te horen, "Huh, we moesten er toch nog twee?". Nou vooruit, dan maar een kortere wedstrijd en ik zet alles op alles om Ariëlle te lossen, maar dit lukt niet. Ik ga op kop het laatste rechte stuk in en probeer te controleren. Ik wil aanzetten om te sprinten, maar dit bedenk ik een halve seconde te laat, Ariëlle zit al naast me. Ik zet alle zeilen bij, maar ben net te laat op gang. Ik verlies de sprint om de derde plek, maar ik win een mooie vierde plek na een zeer geslaagde inhaalrace. Met een opgeheven hoofd blijf ik de wedstrijd van de Elite heren kijken.
Na vandaag weet ik het zeker, ik ben klaar voor de eerste World Cup van het seizoen. Aankomende week volgen nog wat pittige trainingen en dan vertrek ik vrijdag de 15e met Bas naar Zuid-Afrika. Waar ik de eerste dagen vooral rustig aan ga doen in één van de vele safari parken, voordat we naar de wedstrijdlokatie vertrekken.