Keihard koers!
Vandaag staat voor mij de eerste nationale wedstrijd van het seizoen op het programma. In de ochtend heb ik er nog niet heel veel zin en in de auto zakt mij de motivatie nog meer in de schoenen vanwege wat regen. Met het vlakste parcours van Nederland met regenachtig weer in het vooruitzicht heb ik er echt geen zin in. Op de dag, dat ik mijn laatste wedstrijd aan het koersen was in Cyprus, was in Assen de seizoensopener. Doordat ik die wedstrijd gemist heb, moet ik zo goed als achteraan opstellen voor de start. Dat idee helpt niet mee in mijn zoektocht naar zin in koersen en afzien.
Mijn voorbereiding verloopt zoals gepland en ik verzamel ruim op tijd bij de start voor het opstellen. Langzaam zie ik telkens meer dames op een rij gezet worden en ik blijf met maar weinig over, tot ik mag opstellen. Het aftellen begint, ik word wat zenuwachtig en de hartslag schiet omhoog. Ik heb mijzelf voorgenomen na het startsignaal volle bak te blijven rijden tot de finish of tot ik leeg ben. Onder een fluitsignaal vertrek ik met mijn concurrenten en gaat mijn gaskraantje open. De startstrook is zo'n vijfhonderd meter lang en ik schuif al op vanuit het achterste deel. Bij de eerste scherpe bocht kiest iedereen de binnenbocht en ik schiet via de buitenbocht en win wat plaatsen. Als tiende duik ik het veld in en het tempo van de dames voor me zakt, zodat er een gaatje ontstaat met de eerste drie. Ik zet meteen aan en probeer het gaatje te dichten. Dit lukt me niet in de volgende kilometers, de eerste twee dames zijn gevlogen en ik rij op plek drie. Ik heb een tiental seconden voorsprong op een klein groepje dames die voor plek vier rijden. De kloof met de twee leiders wordt langzaam iets groter en het gat achter mij blijft vrij constant. Op het moment dat ik achterop een groep jongens rij (die ook hun wedstrijd aan het rijden zijn) valt mijn tempo terug, want ik kan er niet langs. De achterliggende dames rijden het gat met mij bijna dicht, maar ik weet ze een ronde langer voor te blijven. Eén dame weet het gat te dichten en sluit bij me aan. Helaas weten we niet echt samen te werken en het tempo te verhogen, aangezien we allebei al aan het eind van ons latijn zijn. Gelukkig strijden we samen door en de achterliggende dames weten in ieder geval niet aan te sluiten. De kans op een derde of vierde plaats is altijd nog beter dan de zesde of zevende. In de laatste ronde zit de dame op het elastiek maar het gaatje is me nog niet groot genoeg. Ik MOET blijven rijden, terwijl mijn benen branden en eindelijk breekt ze. Ik rij beetje bij beetje verder van haar weg en ik voel me iets sterker worden. De laatste halve ronde haal ik het onderste uit de kan en ik kom de finishstrook in rijden. Nog even omkijken en ik rij veilig als derde over de streep.
Voor deze keiharde koers had ik een mooi trainingsdoel en had ik tevreden geweest met een plek bij de beste vijf. Dat ik dan op een rondje wat mij niet helemaal ligt nog eens derde weet te worden, is het helemaal mooi. En ik weet het: als de vorm goed is, dan maakt het parcours niet uit, je rijd dan gewoon hard.
Na Cyprus en vandaag weet ik dat ik op de goede weg ben in mijn voorbereiding. Volgend weekend ga ik een paar dagen trainen met vrienden in de Ardennen en het weekend daarna staat de Bergrace in Wageningen op het programma. Ik hou jullie op de hoogte.