Klopjacht
Zondagochtend gaat de wekker vroeg en eigenlijk heb ik helemaal geen zin in deze dag. Want het zal de laatste dag van onze vakantie en trainingsperiode op Cyprus zijn. Even later heb ik de negatieve energie omgezet in positieve energie, want ik mag voor de laatste keer knallen op het mooie eiland. De laatste wedstrijd van de Sunshine Cup staat namelijk op het programma en ik voel me goed. De start is gepland om 0950u, dus heb ik besloten vanaf het appartement de warmingup te doen naar het parcours. Dit scheelt mij en Bas aardig wat tijd zo vroeg in de ochtend en kunnen we iets rustiger aan doen. Wanneer ik op de fiets vertrek, pakt Bas de auto in en ruimt het huisje leeg, want daar komen we niet meer terug.
Eenmaal bij het parcours aangekomen is Bas daar ook net met de auto aangekomen. Ik bereid me voor zoals voor elke andere wedstrijd en ik trek mijn snelpak aan. Ja..ik heb er zin in! Het opstellen begint zo'n tien minuten voor de start en de meeste dames zijn netjes op tijd. Op het laatste moment komen er nog wat dames aanrijden waaronder de Olympisch kampioene en die zet een paar minuten voor de start haar fiets nog op de eerste rij. Ook zij mag op tijd komen, net zoals ieder ander! Mijn hartslag schiet omhoog in de laatste minuut, dat is nieuw voor me. En we zijn weg. Ik verlies geen plaatsen en weet er een aantal te winnen wanneer we een paar honderd meter onderweg zijn. De weg gaat wat omhoog en ik weet weer wat naar voren op te schuiven. Op het gedeelte wat volgt ontstaat er een gat tussen de eerste tien dames en mijn groepje. Ik nestel mij zo snel mogelijk naar de kop van het groepje en probeer het tempo te verhogen om de aansluiting weer te krijgen. Helaas het gat is al te groot. Van Bas hoor ik na de startronde dat ik voor plek elf aan het rijden ben, dus ik laat me even terug vallen om de andere dames het vuile werk op te laten knappen. Een ronde later rij ik op plek zeventien en is er een groot gat achter mij ontstaan. Ik heb dus niks te vrezen van achteruit en voor me zitten vier dames in dertig seconden, dus ik kan nog wat winnen!
Er worden UCI-punten uitgedeeld voor de eerste vijftien dames die gefinished zijn. Daar wil ik bij horen! De hele wedstrijd rij ik met twee Russische dames op en bij het in gaan van de laatste ronde ben ik een plan aan het smeden. Ik heb bedacht dat ik de aanval moet kiezen om kans te maken op een vijftiende plek. In de volgende kilometer weet ik al een Russin in te halen en die hangt op het "elastiek" achter me aan, ik lig zestiende. Eigenlijk net voordat ik in gedachte heb om de gaskraan nog meer open te draaien staat Bas mij aan te moedigen. Hij vertelt me nu te gaan en het gewoon te proberen, dus dat doe ik. Ik neem het heft in handen en ik knal over de tweede Russische dame. Hoppa, ik lig vijftiende en nu vasthouden dit tempo. Na zo'n vijfhonderd meter heb ik al een gat van tien seconden geslagen en heb ik opeens de dame op plek veertien in het zicht. Dat gat is ook snel kleiner geworden, ben ik opeens zo hard aan het rijden? Ik schroef het tempo nog wat op en jaag die dame op. Helaas ziet zij me net als ik een gat van nog maar vijf seconden heb. Zij zet aan en is bovenaan de laatste echte klim, dus ze hoeft alleen nog maar naar beneden. Ik volg snel maar kan het gat niet dichten om een sprint aan te gaan. Zij rolt net een tiental seconden eerder over de meet en ik ben uiteindelijk vijftiende geworden.
Voor deze wedstrijd heb ik mijn doel behaald en ik heb er een gevoel aan over gehouden wat erg goed is voor mijn vertrouwen! Na de wedstrijd ben ik rustig gaan uitrijden met Anne Terpstra, de tassen ingepakt, naar vliegveld gereden en naar huis terug gevlogen. En toen ik eenmaal in bed lag thuis, kon ik niet geloven dat ik pas twaalf uur daarvoor gefinished ben.
De aansluitende week is een wat rustiger trainingsweekje met een inspanningstest en dan op zondag 13 maart de eerste wedstrijd in Nederland.