Crosscountry Drieluik
Nadat ik inmiddels op Cyprus al een wedstrijd heb gereden en een goede trainingsweek heb gehad, staat er voor mij een driedaagse wedstrijd op het programma. Deze driedaagse heb ik in 2009 en 2010 ook gereden en zag ik toen echt als wedstrijd, voor nu zie ik het als onderdeel van mijn trainingperiode. Het evenement heeft in 2011 een "Hors Categorie" status gekregen, wat betekent dat er veel meer UCI punten te verdienen zijn. Door die hogere status staan er ook veel meer sterke renners aan de start, waardoor het een keiharde wedstrijd zal gaan worden.
Parcoursen
Met de nodige trainingsuren in de benen van de voorgaande week ga ik op vrijdagochtend het crosscountry parcours verkennen. Dat parcours zal in het weekend gebruikt worden voor de eerste en derde etappe, op vrijdagmiddag een tijdrit en op zondag een crosscountry wedstrijd. Het parcours is vanwege nieuwe regelgeving van de UCI ingekort ten opzichte van voorgaande edities. Door wat handgemaakte singletracks en een aaneenschakeling van klimmen en afdalingen is het een heel stuk intensiever geworden. Het klimmen vindt meestal plaats over brede bospaden, hoewel de renners hier en daar over wat mooie singletracks boven komen. De afdalingen zijn over het algemeen via singletracks en technische passages, waar je de volledige concentratie nodig hebt. De tweede etappe is nog steeds een point-to-point race, wat inhoudt dat er over één grote ronde van zo'n 40km gereden wordt, het is eigenlijk een ingekorte marathon. Nieuw dit jaar is de start in het dorp beneden waardoor er een lange asfalt klim ingekomen is. Het parcours is nagenoeg één lange klim en één lange afdaling. Het eerste deel van het parcours gaat over brede bospaden, het tweede deel over singletracks en het derde deel gaat voor een groot deel over het crosscountry parcours.
Tijdrit
Om 1315u vrijdagmiddag sta ik opgesteld bij de start van de tijdrit. Met telkens een minuut tussenruimte worden de renners los gelaten en is het volle bak gaan. Ik start om 1320u en ik mag jagen op een Zweedse dame. Rozanne Slik, een Nederlandse dame, moet achter mij starten, dus zo wordt "De Jager", de gejaagde. Wetend dat een tijdrit niet mijn sterkste onderdeel is, vertrek ik toch met goede moed, want ik weet dat ik sterker ben geworden afgelopen winter. De singletracks aan het begin van het parcours verlopen goed.....de technische afdalingen verlopen goed......de klimmen doen pijn, maar ik weet dat het niet lang duurt.....ik schakel in de laatste kilometer nog een tandje op want ik zie twee dames die ruim voor mij gestart zijn.......die wil ik voorbij.....op de laatste singletrack word ik bijna opgehouden door een van hen.....nog één stuk afdalen.....een kort lusje.....en ik schiet over de finish......AUW wat deed dat pijn! Zo diep gaan zo vroeg in het seizoen is lastig, maar ik wist het aardig goed te verteren. Uiteindelijk blijk ik de 22e tijd neergezet te hebben, met nog geen vier minuten achter de winnares. Voor de komende dagen is er nog genoeg speelruimte in het klassement, dus ik ga er volledig voor.
Point-to-point
Zaterdagochtend om 1100u is de start vanuit het kleine dorpje Kapedes en gaan we redelijk rustig van start. Pas nadat we voor twee kilometer de asfaltweg achter ons hebben gelaten valt blijkbaar het "startschot" want daar schieten er opeens een paar dames vandoor. Ik kan nog niet helemaal in mijn ritme komen en de klimmen zijn net niet steil genoeg voor mij om er wat voordeel van te hebben ten opzichte van andere dames. Ik kom samen met Krista Park (Cannondale rijdster uit USA) rond de 22e plek door in de eerste verzorging. Ik neem een Powerbar energygel, pak mijn bidon bij Bas aan en geef meteen weer gas. Hierna worden de klimmen wat steiler en kom ik met Krista in de Cannondale trein op stoom, want samen rijden we "kop-over-kop" een aantal dames voorbij tot we bij de mooie singletrack komen. Helaas vallen daar wat gaten door voordringende junioren die denken dat zij sneller zijn dan wij dames. Dit terwijl we al een uur gezamenlijk met de junioren oprijden en er bijna geen inhaalmogelijkheden zijn. Het pad blijft klimmen en we komen via rotspartijen en veel losse stenen telkens hoger. Uiteindelijk komen we op een asfaltweg en weet ik dat de klim voorbij is, nu ga ik een downhill van bijna vijftien minuten in, Ow Yeah! De steile stukken singletrack over losse stenen worden afgewisseld met snel rollende stukken singletrack over bosgrond, met hier en daar een haarspeldbocht. Ik heb de smaak aardig te pakken en wanneer ik beneden de derde verzorgingspost doorrijd staat Bas daar weer. Het enige wat ik zeg is: "Joepie", want ik ben in een jubelstemming vanwege mijn plaats in de wedstrijd en de adrenaline van de afdaling. Wat nog rest is ongeveer vijf kilometer over een deel van het crosscountry parcours. Ik kom als 18e over de finish en weet dat ik een aantal plaatsen heb goed gemaakt in het klassement.
Crosscountry
Op zondagochtend gaat de wekker erg vroeg (0600u) want de start van de laatste etappe is al om 0950u. Bas en ik komen al om 0830u in Kapedes aan, dus ga ik rustig aan warm rijden op de klim richting de wedstrijdlocatie. Mijn benen voelen zwaar aan, hoewel ik dat niet raar vind na twee zware etappes en ik zal echt niet de enige zijn. Ik doe mijn normale voorbereiding en rond 0945u staan we opgesteld voor de start. Op een paar dames na, waarvan één een blessure heeft opgelopen in één van de etappes en van de anderen heeft niemand een idee. Zo wordt de klassementleidster ook gemist, later blijkt dat haar teammanager vergeten was dat de start van de dames een paar uur naar voren gehaald was. Iedereen (ook betreffende teammanager) was al drie dagen van tevoren ingelicht over de veranderingen tijdens de teammanagers meeting.
De start is uiteindelijk een tiental minuten uitgesteld, terwijl we al opgesteld staan. Ik heb genoeg tijd om mijzelf te focussen op wat komen gaat. Er wordt afgeteld....3 minutes.....2 minutes....1 minute....30 seconds.....15 seconds.....en het startsignaal. We zijn weg en ik heb, volgens mij, mijn beste start ooit. Ik kan makkelijk mee met de dames voorin en haak aan in het groepje van Nederlands kampioene Laura Turpijn. Na de startronde van vier kilometer zit ik nog steeds in dat groepje en zo ga ik de eerste volledige ronde in. Over de singletracks gaat alles goed, op de eerste technische afdaling gaat alles goed. Ik blijf mezelf vastbijten in het groepje en ze krijgen me niet los. Op dat moment strijd ik mee voor de tiende plek. En dan....laat ik zelf los van het groepje door in een afdaling genadeloos hard te vallen. Ik tuimel vier meter verder en mijn mooie Scalpel landt boven op mij. Met mijn knie vang ik blijkbaar alles op want die doet veel pijn en er zit een goede schaafwond op mijn scheen. Ik vervolg mijn weg en kan nog goed tempo rijden. Maar de schrik zit in het lichaam op de afdalingen, hoewel ik ze allemaal nog rijd, op die ene na. Op die afdaling stap ik voor de zekerheid af, want mijn klassement vind ik belangrijker dan nog een valpartij op diezelfde plek! Een halve ronde later sta ik zowat geparkeerd, het lichaam laat even geen intensiteit meer toe en ik kan geen kracht meer zetten met rechts vanwege mijn zere knie. Langzaam word ik ingehaald door een zestal dames en verdwijn ik wat verder naar de achtergrond. Ik word in deze laatste etappe achttiende en heb een veertiende plaats weten veilig te stellen in het eindklassement.
Wat een frustrerend einde van een weekend waar ik goed aan het rijden ben geweest. Hoe dan ook hou ik mezelf vast aan de gedachte van de eerste twee rondes, daar voelde ik me namelijk erg goed. Nu nog een week trainen en dan de afsluitende wedstrijd in Amathous, ik en mijn knie zullen er klaar voor zijn.