Am I ready?
Na een drukke reisdag zijn Bas en ik na een uitgebreid ontbijt ontspannen naar Voroklini gereden voor wat wedstrijdvoorbereiding. De inschrijving gedaan, de fietsen gereed gemaakt en dan vertrekken we onder een stralend zonnetje voor de parcoursverkenning.
Op de een of andere manier ben ik best zenuwachtig, want het parcours is in mijn herinnering niet de makkelijkste. Bas is dit keer mee, dus dat is al een voordeel wat betreft het verkennen. De steile klimmen, de technische singletrack beklimming en de technische afdalingen rijden we vloeiend. Wat is het toch een mooi rondje! Met een paar veranderingen ten opzichte van vorig jaar lijkt het parcours makkelijker geworden, maar naar mate we vorderen merk ik dat ik rijvaardigheidstechnisch gezien een stap heb gemaakt. En in de tweede ronde zet ik mijn demper van de Scalpel volledig open, waardoor we naar beneden suizen vergeleken met de eerste ronde. Wat is het toch een fantastische fiets! Het frame is super stijf en licht waardoor alle energie die ik erin stop er in snelheid uitkomt. Het veersysteem werkt zo perfect dat het bij de drie verschillende standen, drie verschillende karakters heeft.
Met een goed gevoel over het parcours en de fiets rijden Bas en ik terug naar ons appartement in Tochni. We maken een goede maaltijd en gaan redelijk vroeg slapen. In de avond en nacht trekt er een behoorlijke storm over het eiland, de wind beukt tegen de ramen en deuren van ons optrekje en de regen komt met bakken uit de hemel. Het droge en stoffige parcours zal inmiddels wel veranderd zijn in een grote glijbaan van modder.
In de ochtend rijden Bas en ik nog een ronde en het valt ons eigenlijk nog mee hoe het parcours erbij ligt, op een paar plaatsen zijn de omstandigheden anders. Met een klein beetje vieze fiets ga ik mezelf warm rijden voor de wedstrijd.
Om 1130u is de start en de dames gooien er meteen een enorm tempo in, jeetje dat ben ik nog niet gewend! Ik verdwijn wat naar de achterhoede, want ik kan de intensiteit nog niet aan. Na de startronde weet ik al wat plaatsen te winnen, maar ik kan mijn focus nog niet vinden. Langzaam raap ik wat dames op en ga ik op zoek naar de vijftiende plek, dat is namelijk de grens tot waar men UCI punten krijgt. Met nog twee rondes te gaan rij ik rond de vijftiende plek en zie ik net voor mij een tweetal dames rijden. In de verzorging hoor ik dat er in ieder geval één dame compleet stil valt. Ik behoud mijn tempo en spaar zo wat energie voor de laatste ronde zodat ik de betreffende dames voorbij kan steken. En ja hoor ik word uit de wedstrijd gehaald vanwege de 80% regel. Daar gaat mijn plan voor de twee dames en pas een half uur later hoor ik dat ik 16e geworden ben.
Ik kijk niet terug op een slechte of goede wedstrijd, ik ben content met hoe het uiteindelijk gegaan is na een zware reisdag en weinig intensieve trainingen.
Een filmpje van het parcours die door Bas en mij is gemaakt, kan je hier bekijken.