Seizoensfinale
Wanneer een seizoen begint dan eindigt het ook, zoals iedereen weet. Of het nou een jaargetijde is of een wedstrijdseizoen, aan alles komt een eind. Voor mij was eigenlijk lange tijd niet duidelijk waar mijn seizoen zou eindigen, ik had twee leuke opties: A, de Roc d'Azur of B, de Bart Brentjens Challenge. De laatste tijd ben ik nogal goed in vorm waardoor ik toch echt overweeg om nog een laatste keer ver te reizen dit seizoen. Deze overweging komt ook door de vele aanmoedigingen van collega bikers en door de grote zekerheid van mooi weer. In de avond na Gieten proberen Bas en ik nog in te schrijven voor de dames wedstrijd, maar we komen niet uit de franse handleiding op de inschrijfpagina. Hierdoor besluiten we te gaan slapen zonder in te schrijven voor de Roc d'Azur om dan maar lekker naar Zuid Limburg af te reizen. Op maandagavond schrijf ik mijzelf in op de website van de BBC, nadat Bas zichzelf ook ingeschreven heeft voor de langste afstand. Ik zal dus niet kunnen rekenen op verzorging langs de kant, wat betekent dat we een plan moeten verzinnen om alles vlekkeloos te laten verlopen tijdens de honderd kilometer lange rit.
In de dagen daarna hebben we het volgende plan bedacht, we schaffen twee kleine Camelbaks aan. Op die manier kunnen we iets makkelijker meer drinken en reparatie-tools meenemen, alleen zal dit wel ten koste gaan van de snelheid en bewegingsvrijheid. Er hangt in feite niks van deze wedstrijd af die ik voor de lol ga rijden, dus ik kan een risico nemen wat betreft het rijden met Camelbak. Op vrijdag vertrekken we dus in de camper met twee gloednieuwe waterzakken (en alle andere benodigdheden) naar het zuiden des lands. Vanwege een enorme file duiken we al eerder de snelweg af, waardoor we besluiten om nog even een deel van de mooie Brunssummerheide route te gaan fietsen. Het deel van de route rijden we in een heerlijk tempo en we genieten met volle teugen van de singletracks. Bij de camper aangekomen besluiten we bij Snowworld te gaan eten, want hun parkeerplaats is even onze uitvalsbasis. Met een heerlijke soep en salade achter de kiezen, zijn we even later onderweg naar de camping in Moerslag. We zoeken ons plekje, installeren de camper en zoeken vrijwel meteen ons bed op, want het is alweer tien uur geweest.
De volgende dag beginnen we heel rustig met het spelen van een spelletje en wat lezen en we verbazen ons over het weer. Het weer blijkt in Frejus in het weekend van de wedstrijd niet al te best te zijn, terwijl wij in Zuid Limburg een strak blauwe lucht hebben overdag en een heldere hemel in de nacht. Vroeg in de middag gaan Bas en ik daarom op de fiets genieten van dit lekkere najaarszonnetje. Via een korte warmingup belanden we al snel op het parcours van de BBC. We testen de mini Camelbaks en verkennen de eerste twintigtal kilometers, de ondergrond ligt er super bij! Na een mooie klim die Bas kent en die helaas niet in het parcours zit van de wedstrijd, rijden we rustig via het asfalt en mooie trails terug naar de camping. Daar aangekomen gaan we eerst even lekker een paar boterhammen met ei eten, zodat het lichaam kan herstellen en opladen. Hierna gaan we aan de gang met het race-ready maken van de fietsen en even later staan ze te blinken in het neergaande zonnetje. Ontspannen rijden we op de schone fietsen naar de inschrijving en spreken we nog wat bekende mensen en net voor het donker wordt zijn we weer terug bij ons mobiele huis. We maken het eten klaar, kijken een film, gaan douchen, zetten de wekker en gaan slapen.
Zondagochtend gaat de wekker om half zeven en is het erg koud buiten, bah dat is even wennen zeg! Rustig aan starten Bas en ik op. Het ontbijt wordt al snel gevolgd door de laatste handelingen aan de fiets. Het is wel verstandig om het stuurbord en de tijdregistratie-chip te bevestigen! Net na negenen stappen we met ingeoliede benen en een tas vol spullen richting de start. De kilometers naar het centrum van Eijsden gaan voor het grootste deel bergafwaarts waardoor we de benen in een soepel tempo warmdraaien. We pakken onze benodigdheden uit de tas en geven hem af bij het team van de naamgever van de wedstrijd, het Trek-Brentjens Mountainbiketeam is goed aanwezig en zij helpen ons graag uit de brand met onze spullen. Tegen kwart voor tien gaan we opstellen binnen de hekken en ik sta met de andere dames op rij vier en vijf, net achter de Elite heren. Bas staat een aantal rijen verder naar achter opgesteld te wachten tot het startschot. We zingen nog even voor Bart want die viert zijn verjaardag met al de mountainbikers in het zuid limburgse plaatsje.
Net na tienen klinkt het startschot en stuiven de paar honderd wedstrijdrijders uit de startblokken. De snelheid ligt al heel snel hoog, want in de eerste paar kilometer zijn veel lange rechten wegen en paden. Hier wordt de eerste schifting gemaakt en ik probeer zo ver mogelijk van voren te zitten in de hoop dat ik al los kom van de andere dames. Hoewel ik deze marathon voor de lol rij, wil ik natuurlijk wel kijken of ik het seizoen met een podiumplaats kan afsluiten. Ik zie al snel dat er nog maar één dame bij me in de buurt zit, en dit is niet de minste want het is de Belgisch kampioene. Zij heeft deze koers twee jaar geleden al eens gewonnen, toen was ik tweede, maar dit jaar heb ik haar elke wedstrijd dat ik haar tegen kwam verslagen. Wanneer het echte mountainbiken begint, dus wanneer de paden smaller en technischer worden, in de Belgische Voerstreek ben ik haar al kwijt en vanaf dan ga ik mijn eigen tempo rijden. Ik hou mijn hartslagmeter goed in de gaten en zodoende rij ik mijzelf niet over de kop, maar hou ik het tempo wel hoog! Ik heb namelijk geen idee van de voorsprong die ik heb. In ieder geval wil ik een zo groot mogelijke marge hebben voor het geval ik pech krijg. Regelmatig achterhaal ik groepjes heren, die ik dan al snel passeer omdat mijn hartslag anders erg snel zakt. Ik weet dat ik makkelijk een hogere intensiteit aan kan, dus daarom blijf ik me geen zorgen maken over in een groepje rijden en rij ze voorbij. Op deze manier ben ik eigenlijk weer erg veel aan het leren over mezelf, want ik zie dat ik naar aanleiding van mijn hartslag harder kan rijden dan het in eerste instantie lijkt. En dat tempo kan ik ook nog eens erg lang volhouden, waardoor ik ongemerkt mijn voorsprong met de tweede dame schijn uit te bouwen. Ik geniet wederom met volle teugen van het snelle en droge parcours door de enige serieuze heuvels die Nederland kent. De nog te rijden kilometers worden telkens minder en wanneer ik nog maar acht kilometer heb te gaan kom ik op een razendsnelle afdaling twee paarden (met ruiters) tegen. Gelukkig voorkomen we een botsing en kan ik, samen met een heer, ongeschonden de finale in gaan. Met nog maar een drietal kilometers te gaan raak ik helaas de aansluiting kwijt op een kort klimmetje, aangezien ik net iets minder power heb dan hij. Dus ik ga het laatste stuk naar de finish in mijn eentje afleggen, wat toch eigenlijk ook wel een lekker gevoel geeft. Een paar keer kijk ik nog achterom of er toevallig niet een dame in de buurt is. De finishboog komt in beeld en ik verhoog het tempo nog even, mijn naam wordt honderd meter van tevoren omgeroepen en ik steek mijn hand omhoog. Ik kan het eerst nog niet geloven, maar wat een heerlijk gevoel om zo mijn seizoen af te sluiten!
Bij de teamtent en truck van Trek-Brentjens pak ik mijn tas en fris mijzelf op en kleed me om, zodat ik met schone kleren en een schoon gezicht op het podium sta. Na een kort interview en wat zwaaien krijg ik een bosje bloemen en een heel mooie glazen trofee als aandenken. Wanneer Bas over de meet rijdt is de podiumceremonie helaas net geweest, wat had ik graag gewild dat hij erbij was geweest. Even later spreek ik hem en hij heeft helaas weer wat pech te verduren gehad met een 3,5 centimeter lange scheur in zijn buitenband. Hij heeft het met een goede dosis improvisatie weten te repareren en is rustig aan doorgefietst naar de eerste neutrale verzorgingspost vijftien kilometer verderop. De scheur werd nog een klein beetje groter, maar gelukkig heeft hij het technische team weten te bereiken die een nieuwe band voor hem hadden. Zo heeft hij de Bart Brentjens Challenge toch nog kunnen uitrijden en gaat ook hij met een goed gevoel de winter in. Zoals eerder gezegd kan ik mijzelf geen mooiere manier bedenken dan het seizoen met een winst af te sluiten in Nederlands grootste mountainbike evenement. Met een heerlijk gevoel gaan we volgende week genieten van een weekje vakantie in Duitsland en gaan we een dagje met een grote groep bikers naar Winterberg om te freeriden en voor een end-of-season party.