......naar Gieten
Een week later staat de wedstrijd in Gieten op het programma. Bas en ik vertrekken op vrijdag al die kant op om een rustig weekend te hebben op de camping, die op steenworp afstand van de wedstrijdlocatie ligt. Bij aankomst pakken we meteen de fietsen uit de camper om een twee uur durende training op de weg af te werken. In die twee uur heb ik een paar sprintjes op het programma staan en hebben we de rest van de tijd het tempo best hoog liggen. We rijden bijna tot aan Groningen voor we omdraaien en de wind in het gezicht krijgen, vandaar dat het net zo makkelijk ging! We wisselen met goede regelmaat het rijden op kop af, als volleerde wegwielrenners schieten we door het landschap van de noordelijke provincies. Zo houden we het tempo hoog en ik moet toegeven dat ik vaker als tweede reed dus Bas het meeste werk deed. Bij aankomst in de camper ga ik meteen aan de slag met een pasta salade, wat lekker snel klaar is. Met een warme douche en een film kijken besluiten we de dag voor we gaan slapen.
Zaterdagochtend slapen we eerst wat uit en hangen we wat in de camper. Tegen het middag uur gaat Bas een uurtje hardlopen en ga ik boodschappen doen in het 'bruisende' centrum van Gieten. Na de lunch pakken we de bikes en gaan we op het gemak het parcours verkennen. Net zoals voorgaande jaren zijn het vooral lange brede rechte paden afgewisseld met een aantal leuke singletracks. Het hoogteverschil is nog ver te zoeken in het parcours, eigenlijk alleen bij de welbekende zandkuilen vinden we wat klimmetjes. Sommigen stukken rijden we een tweede keer, gewoon omdat ze leuk zijn, niet omdat ze moeilijk zijn. Mijn focus gaat al naar de keiharde en snelle koers die morgen zal zijn, er staan ook een groot aantal sterke dames aan de start, het gaat zwaar worden! In de middag pak ik rust en maakt Bas mijn fiets mooi schoon en wedstrijd gereed. In de avond eten we een pasta maaltijd en kijken we een film voor we de nachtrust opzoeken.
In de nacht komt er nog wat regen over, maar het klinkt niet heftig en het parcours kan het hebben. Vorig jaar en twee jaar geleden was het een heel stuk natter in de bossen ten zuid westen van Gieten. In de ochtend loopt de camping al snel vol met dagjes mensen die de wedstrijd ook komen rijden. Het gesprek van de dag bij de recreanten gaat over de bandenkeuze ivm de gevallen regen van die nacht. Ik maak me geen zorgen, want erger dan de wedstrijd vorige week in Beringen zal het niet worden.
Om twaalf uur is de start, met zo'n 1200 deelnemers probeer ik zo snel mogelijk de finish te bereiken. Ik heb ingezet op een plekje bij de eerste vijftien, want er staan zoveel meer goede dames aan de start vergeleken met de voorgaande twee edities. Ik hoop mijn resultaat van vorig jaar te evenaren maar dat zal moeilijk zijn op een parcours zonder noemenswaardige klimmen. Op het vlakke ben ik namelijk toch een stuk minder goed dan op de gemiddelde klim, we gaan het zien. Ik weet me aardig te handhaven in de eerste paar kilometers, mijn plekje heb ik gevonden bij een aantal heren. Wanneer ik voor de eerste keer langs Bas kom en een bidon aanpak vertelt hij me dat ik achtste lig, dat had ik niet verwacht en nu vasthouden! Helaas haakt er een dame bij me aan voordat ik de tweede ronde van 27 kilometer in ga, de gaten zijn inmiddels al groot tussen de verschillende dames. Ik zal dus strijden voor die achtste plek, of negende wanneer ik de strijd van de directe concurrent verlies, wat sowieso al een verbetering van vorig jaar is. Bij de derde verzorgingspost krijg ik van Bas te horen dat het gaatje met de dame op plek zeven kleiner wordt, dus ik verhoog het tempo in mijn groepje en probeer het gat te dichten met de dame en de heren in mijn wiel. Ik hoop niet dat ik mijzelf opblaas zodat de dame bij me in het groepje me op het laatste stuk me nog voorbij komt, maar ja dat is ook sport. Met nog drie kilometer te gaan zit de dame nog steeds bij me in het groepje en hebben we zicht op de zevende dame, het gat is dus toch echt heel klein geworden! Net nadat we voor de laatste keer de zandkuil in gaan zet ik alles op alles om, A: bij de zevende dame te komen, en B: om de andere dame uit mijn wiel te rijden. Het gaatje voor me wordt kleiner, maar de andere dame blijft stug in mijn wiel zitten. Ik zet op het laatste klimmetje nog een keer aan en ze breekt, ik ben los! En nu in mijn eentje op jacht naar de dame voor me, het is maar twintig meter en de finishstrook is bijna een kilometer lang. Ik probeer het tempo zo hoog mogelijk te houden, de dame kijkt achterom en zet aan, waardoor ik op de finish maar vier seconden te kort kom. Ik ben helemaal leeg, maar erg tevreden met wat ik vandaag heb laten zien. Op een parcours wat mij eigenlijk niet helemaal ligt en in een veel sterker deelnemersveld heb ik de prestatie van vorig jaar verbeterd!
Er staat nu nog maar één wedstrijd op het programma, nog maar 100 kilometer tijdens de Bart Brentjens Challenge in Zuid Limburg houden mij af van een welverdiende rustperiode!