Van stortbuien in België......
Op zaterdag 25 september vertrekken Bas en ik in de camper naar België voor de finale van de Belgacom GP 2010. De wedstrijd vindt plaats in Beringen nabij Hasselt en vervangt de wedstrijd van Winterslag die is komen te vervallen. Zoals in de laatst genoemde plaats vinden we op de nieuwe locatie een heuvel aan met afvalgesteente van de steenkolenmijn aldaar. Om de benen te strekken na een tweeënhalf uur durende camperrit gaan we gezellig het parcours voor een deel wandelend verkennen. Dit brengt aardig wat glibberen en glijden met zich mee want er zijn wat flinke regenbuien op neergestreken in de dagen vooraf. En door het Belgisch marathon kampioenschap is het parcours van een meter breedte kapot gelopen tot maar dertig centimeter breedte, want door de natte omstandigheden schijnt het moeilijk fietsen te zijn daar.
Nadat de benen warm gelopen zijn pakken we de fietsen uit de camper en gaan we fietsend rond. Al snel treffen we Bram Rood, hij had al een rond gereden en neemt ons even op sleeptouw. Helaas zijn door de natte ondergrond en de steilte sommige klimmen niet helemaal te rijden, maar wellicht droogt het goed op voor de wedstrijd morgen! In het rondje verkennen met Bram moet ik helaas nog redelijk vaak van de fiets, want ondanks de wandeling net ben ik nog niet helemaal scherp. In het tweede rondje, dit keer zonder Bram, rij ik samen met Bas op één klimmetje na (in het technische bos) alles, die is net te glad en net te steil. Wanneer we voor de tweede keer rond zijn heb ik een goed gevoel voor de wedstrijd, ik voel me namelijk erg sterk! Wanneer we nog geen minuut van de fiets af zijn gestapt na het uitrijden, daalt de hel op ons neer volgens mij want wat een wolkbreuk opeens! Een rustig avondje met wat wisselen van wat banden om de reservewielen, avondeten en relaxen volgt. Voor we gaan slapen zetten we de wekker niet, want ik hoef pas om half vier in de middag te starten. Wat een ontzettend vervelend laat tijdstip om nog te starten, maar we kunnen wel uitslapen!
In de ochtend bereidt Bas mijn Cannondale Flash voor op wat komen gaat die middag. Wanneer alles gereed is, gaan we even bij de Elite heren kijken, voor de laatste details van het parcours. De startklim is ons nog niet bekend, die blijkt over een lang breed pad tot de top van mijnheuvel te gaan, just the way I like it! Na een ronde gekeken te hebben ga ik naar de camper en blijft Bas nog even om naar de technische passages te kijken. Die liggen er, na de regen van vannacht, wonderwel nog goed bij, ik heb zin in de wedstrijd! Een uur voor de start is Bas ook bij de camper en bijna gelijktijdig breken de wolken weer open. Hmm laten we maar op het beste hopen en dat het meevalt wat betreft de "schade" op het parcours. Net voor de start spreken Bas en ik nog wat Elite heren die ons aanraden modderbanden te steken en dat het toch echt glibberen en glijden geworden is. Dus we wisselen, net naast de start/finish area, nog maar even snel wat bandjes met wat groter profiel.
Even later sta ik opgesteld en klinkt het startschot, de eerste paar honderd meter gaan vlak tot de voet van de klim, daar zit ik niet in de voorste gelederen, maar al snel schuif ik op de klim naar voren. Ik kom met Laura Turpijn en Alexandra Engen als eerste drie dames boven op de top, helaas hebben we de andere dames nog niet kunnen losschudden, dus die volgen ons trouw op de smalle paden. Ondanks mijn grotere profiel en mijn lagere druk in de banden glij ik van tijd tot tijd nog steeds wat ongecontroleerd naar beneden. Na de eerste ronde begint het nog eens te hozen en liggen de paden er al helemaal slecht bij! Ik probeer een record te vestigen wat betreft het aantal keer onbedoeld vallen tijdens een mountainbike wedstrijd, jeetje wat is het glad. Ondanks dat de wedstrijd maar een startronde en drie volle rondes duurt is het een overlevingsslag geworden en zijn de gaten enorm groot tussen de verschillende dames. Ik rij lange tijd op de zesde plaats en uiteraard finish ik op die plek. Wat op zaterdagmiddag een super mooie wedstrijd leek te gaan worden was uitgelopen op een kleine deceptie, aangezien het op een gegeven moment bijna niks meer te maken had met mountainbiken. Jammer dat het weer met zijn stortbuien zo'n stempel kan drukken, terwijl het een erg mooi en best technisch parcours is wat voor veel spanning en sensatie kan zorgen voor renner en publiek.