Nu gaat het gebeuren!
Op vrijdagochtend net voor het middaguur vertrekken Bas en ik voor een weekend naar het kleine plaatsje De Horst, wat op steenworpafstand van Duitsland ligt. Bas vertrekt in de camper rechtstreeks naar de minicamping, dat op een kilometer van de start en finish locatie ligt. Ik maak in de auto een kleine omweg om mijn fiets op te halen bij het Rijwielpaleis. Voor de wedstrijd in Bouillon heb ik de Flash door Evert laten checken en dat leverde me een mooie zege op, dus ik wilde dat geluk weer in de komende wedstrijd. Net zoals een klein aantal andere wedstrijden staat deze wedstrijd al sinds het begin van het seizoen met HOOFDLETTERS op de kalender. Hier wil ik wederom goed zijn en proberen op het podium te finishen! In de aanloop naar de wedstrijd zijn Bas en ik op woensdagmiddag gaan verkennen met het kaartje van de website. Hoewel het kaartje niet gedetailleerd is zijn we toch een heel eind gekomen en hadden we een goed idee van hoe de lus door het Reichswald zou gaan.
Een aantal uurtjes later komen we afzonderlijk aan op minicamping "Bij Ons in Groesbeek". Bas pakt meteen zijn fiets en gaat alvast beginnen met het rijden van de Duitse lus, om te kijken of er nog wijzigingen zijn aangebracht. Tien minuten later belt hij en heeft hij geconstateerd dat er nog geen linten hangen of pijlen staan. Dus gaan we even later de Nederlandse lus proberen, ook hier geen linten of pijlen. Dan maar naar de plek waar de jaarlijkse crosscountry wedstrijd georganiseerd wordt, want daar is A mooi hoogteverschil en B zijn er wat technische passages. Daar kunnen we dan vast wel de benen op spanning brengen en het cardiovasculaire systeem activeren voor de wedstrijd morgen. Op een aantal met wortels bezaaide klimmen en afdalingen spelen we wat en hier en daar scherpen we nog even de techniek aan. En rond etenstijd komen weer bij de camper aan, daar gaat Bas meteen mijn fiets raceready maken en ga ik een heerlijke pasta maken. Na de bezigheden kijken we nog even ontspannen een film en gaan we slapen.
De wekker zal om 0700u gaan, maar we worden net vantevoren al wakker, dus we zijn goed uitgerust! Na het ontbijt lopen we rustig naar de inschrijving voor het afhalen van de startbescheiden en spreken we wat bevriende bikers. Tevens zie ik op de startlijst mijn concurrenten voor het podium en het blijken er nogal wat te zijn dit jaar. Ik heb te vrezen voor nog zeven dames, van de bekende mountainbikers tot wat veldrijders. Poeh dat gaat aanpoten worden! Hopelijk kan ik de eerste lus met de kopgroep mee, want op de smallere paden daar zullen de eerste gaten al vallen. En precies dat gebeurt al op een paar kilometer na de start bij de eerste paar bottlenecks in het parcours. Daar halen wij dames namelijk de langzamere heren (die voor ons zijn gestart) al in en op datzelfde moment komen de snellere heren (die achter ons zijn gestart) ons voorbij. Dat is gezellig duwen, trekken en wachten op je plekje om de slagboom door te kunnen. Na de slagboom geven de snelle heren meteen weer gas en haken er drie dames aan en ik krijg het gaatje even niet dicht in mijn eentje. Ik blijf maar op een honderd meter hangen en rij op een breed stuk onverharde weg en plots duikt er een auto voor mij langs die ik met geen mogelijkheid in kan halen. Wanneer ik er links voorbij wil gaat de auto naar links en wanneer ik het via rechts probeer rijdt die auto weer op rechts. Aah daar gaat mijn aansluiting definitief! Ik word bijgehaald door twee andere dames en gezamelijk met wat heren proberen we er het beste van te maken en nog bij de kop te komen. Dit laatste lukt niet, maar we passeren wel een dame die door een valpartij besloten heeft uit de wedstrijd te stappen. De strijd om plek drie is opeens weer volledig open! Bij de eerste verzorgingspost pak ik van Bas een nieuwe bidon aan en hij constateert dat er al een groot gat zit tussen mijn groepje en de twee leidende dames. Ik weet dit niet (en ik had het ook niet willen weten), dus we houden het tempo hoog om ze toch proberen bij te halen. Even verder schieten we over een smalle singletrack rechtdoor en vinden even verder geen bepijling meer en een groep bikers komt ons tegemoet, shit we zijn verkeerd gereden! Snel rijden we weer terug en net voor de splitsing zien we nog net twee dames het goede pad in duiken. Shit dat kan er ook nog wel bij! Nu zijn we met vijf dames op jacht naar plek drie. Even later komen we door start/finish om de tweede lus in te gaan. In het Duitse Reichswald zijn voornamelijk lange rechte paden en niet bijzonder veel hoogteverschil, dus het gaat moeilijk worden daar aan te vallen en de dames af te schudden. Het kan maar op één plek en dat is net na de derde en laatste verzorgingspost, de strategie is dat ik vanaf daar alles ga geven. Een paar kilometer in de tweede lus na de passage door De Horst gaat er een heer die bij ons in het groepje zit onderuit en neemt een dame mee naar de grond. Een ijzige gil is het enige wat ik hoor, maar het dringt niet tot me door. We rijden verder over de brede paden en ik merk even later dat we dus een dame missen, hmm die is dus gevallen. Bij de verzorging krijg ik van Bas een nieuwe bidon en de aanwijzing: "Nu gaat het gebeuren!". Dat is voor mij de aanleiding om aan te gaan vallen, nu komt namelijk het zwaartepunt van de Duitse lus. Eén dame ligt er al snel af en een tweede volgt kort daarop, ik blijf dus over met een andere dame, de strategie lijkt dus te lukken. Nu alleen die laatste nog te gaan. Zij weet alleen op een van de laatste klimmetjes een heer in te halen die net na haar helemaal stil valt en af moet stappen, daardoor hindert hij mij en moet ik ook afstappen. Nu heel snel naar boven op de fiets springen en er achteraan! Het gaatje is meteen tientallen meters groot en ik krijg het niet dicht gereden op de snelle, lange en brede paden. Bij het uitrijden van het Reichswald staat de man van die dame bij het hek te schreeuwen en even later rij ik door het hek het bos uit. Ik hoor nog even van de UCI commisaris dat het nog maar een kilometer is, dus het is alles of niets! Op het lange stuk asfalt kom ik langzaam dichterbij en zie ik de dame regelmatig zenuwachtig achterom kijken. We duiken nog eenmaal een onverhard pad op langs de camping en dit komt uit op het laatste stuk asfalt van zo'n 400 meter. Net voor de bocht sluit ik aan en houdt de dame meteen haar benen stil. Ik doe hetzelfde en zo rollen we even rustig naar het asfalt toe en maak ik mijzelf mentaal klaar voor een eindsprint. Ik zet de lockout op mijn vork aan zodat daar geen energie verloren gaat. De dame rolt het asfalt op en zet meteen aan, ik verlies een paar meter. Ik schakel terug en ik rij zo hard ik kan naar voren. Het enige wat me nu nog bezig houdt is om zo snel mogelijk bij finish te komen. Ik rij tot in het wiel van de andere dame en op dat moment hoor ik Bas vanaf de zijlijn schreeuwen. Dit geeft mij extra energie en ik knal meteen voorbij de dame, die op hetzelfde moment helemaal in lijkt te storten. Ik zet nogmaals aan en ik rol 200 meter later over de streep en schreeuw even heel mijn longen leeg van blijdschap. Yes, ik ben weer derde en oh wat voelt deze goed aan zeg! Voor de derde keer op rij een bronzen plak op het NK marathon, dit had ik tot ver in de wedstrijd niet gedacht.
Met een heel tevreden gevoel sta ik ongeveer een uurtje later op het podium te stralen van geluk. Laura Turpijn (1e) en Mirre Stallen (2e) zijn de dames die mij gezelschap houden tijdens dat mooie moment. Bas en ik blijven nog even hangen bij start/finish met de afgereisde familie en bikevrienden. We hebben besloten om nog een nachtje "Bij Ons in Groesbeek" te blijven kamperen om morgen nog een gezellig een training door de bossen in de omgeving van Groesbeek te doen. Het laatste doel van dit jaar is geweest dus nu alleen nog maar relaxen en genieten van de sport. Tot snel weer bij een wedstrijd of hier natuurlijk ;-)