Superactie op een muur
Akelig vroeg gaat voor Bas en mij de wekker op zondagochtend 22 augustus, want we willen uiterlijk om 0900u op plaats van bestemming arriveren. De bestemming van vandaag ligt diep in het binnenland van onze zuiderburen, net ten westen van hun hoofdstad. Na zo'n twee en half uur parkeren we de auto in Geraardsbergen, in de directe omgeving van de wedstrijdlokatie. Iets eerder dan gepland stappen we op de fiets om het parcours van de zesde manche van de Belgacom GP te gaan verkennen. We beginnen, nog niet warm gedraaid, met een steil stuk door een park, zo de spanning staat op de benen! De klim vervolgt zich door de voortuin van iemand en we worden afgezet onderaan een aantal haarspelden. We rijden even over een vlak stukje om vervolgens bij het café bovenaan de befaamde 'Muur van Geraardsbergen' uit te komen. Nu volgt nog het laatste stukje van de klim over het gras naast de kapel, hoger kunnen we niet! De Muur is getrotseerd en ik altijd maar denken dat alleen superhelden zoals Spiderman tegen een muur op kunnen klimmen, laat staan er tegenop kunnen fietsen! Nu volgt een steil stuk afdaling die uitkomt op het asfalt, zo die Magura schijfremmen doen het nog steeds goed. Via wat draai en keer stukken komen Bas en ik bij een volgende steile afdaling die uitloopt in een dropoff, daar rij ik omheen, want ik voel me daar nog niet helemaal vertrouwd mee. Laat ik dat loskomen van de grond eens gaan trainen van de winter! Hierna volgt een kort maar erg steil klimmetje en mijn ketting loopt vast. Nog een keer proberen en nog een keer loopt de ketting vast, "hmm, dat is toch niet goed", volgens mij. Met een beetje wanhoop door het gevoel hier voor niks heen te zijn gekomen rijden we verder en zit ik even niet heel fijn op de fiets. Gelukkig volgen eerst even geen moeilijke passages. Inmiddels zijn we tien meter van de plek waar de klim begint en draaien we de andere kant op richting de verzorgingspost, waar Bas plaats zal nemen tijdens de wedstrijd. Nu volgt nog een mooi stuk met redelijk wat smalle singletracks en felle korte klimmetjes, waar inhalen uitermate moeilijk zal zijn. Na korte tijd draaien we weer het grasveld op, onder de verzorgingspost langs. Even later duiken we een smal steegje in en heb ik volgens mij de kleine schuilplaats van onze eerder genoemde superheld gevonden. Op het marktplein maken we een grote lus om weer aan de voet van de klim te staan. Het rondje bevalt me wel vanwege het vele klimmen en ik voel dat ik erg goede benen heb. Maar toch heb ik zo mijn twijfels, want sommige stukken parcours vind ik 'raar' lopen en heb ik een vastlopende ketting op mijn kleine voorblad.
Bij de auto aangekomen ontfermt Bas zich meteen over de fiets en bekijkt de ketting en voorbladen. Helaas constateren we dat er even niks aan te doen is en voor een 'second opinion' ga ik nog even naar mechanicien Ed van het Rabo Offroad team, hij constateert hetzelfde. Dan ga ik over op plan B, wat inhoudt dat ik mijn kleine voorblad niet ga gebruiken en soms zal moeten lopen op steile stukken. Gelukkig heb ik de meest vriendelijke tandwiel combinatie van SRAM op mijn fiets zitten, dus met wat op de pedalen staan moet het voor een groot deel wel lukken, hoop ik! Met dat idee rij ik naar de start. Zonder al te serieuze voorbereiding sta ik dan te wachten en mag ik als één van de laatsten opstellen in het enorm grote deelnemersveld van dertien dames. Hoewel het een klein veld is, is het wel een erg sterk veld, dus ik moet nog flink aan de bak om voorin mee te kunnen doen. En na lange dertig seconden wachten, klinkt het fluitje dat aangeeft dat we gestart zijn. Al snel weet ik mijzelf in de voorste gelederen te nestelen en precies op het moment dat ik een tempo versnelling wil plaatsen gaat Laura (Turpijn) de aanval aan. Ik kan makkelijk volgen en al snel zijn we bovenop de berg. Tijdens het eerste deel blijft er een vijftal bijelkaar, bij de dropoff volgt een tweede schifting, want hier springen Laura en Anne (Terpstra) er letterlijk vandoor. De rest van de afdaling verloopt soepel en kan ik netjes blijven volgen. In de verzorging haal ik Rozanne (Slik) in om zo eerder het singletrack stuk in te duiken. Dit blijkt een goede beslissing, want ik rij makkelijk een klein gaatje. Helaas kom ik al snel een Belgische dame tegen die niet zo makkelijk weet te sturen tussen de dunne boompjes door en sluit Rozanne weer aan. Op één plek in dat bosje is er een inhaalmogelijkheid waar ik de dame in kan halen en meteen een gaatje weet te slaan. Dit blijkt naarmate de wedstrijd vordert niet meer te dichten. Inmiddels rij ik op plaats drie en gaan we de tweede ronde in. Per ronde zie ik Anne langzaam groter worden en wordt het gat achter mij groter. Bij het ingaan van de derde ronde sluit ik bij Anne aan en op de klim weet ik haar te passeren en een gaatje te slaan. Op de afdaling bij de dropoff weet ze weer bij te komen en me in te halen. Dit kat en muis spel duurt de rest van deze ronde en bij het ingaan van de vierde ronde weet ik op de klim een beslissend gat te rijden. Ook in de laatste ronde krijgt ze de twintig seconden niet dicht gereden en steven ik af op mijn eerste crosscountry podiumplaats van het seizoen. Wat een mooie training moest gaan worden, blijkt een heel mooie training te zijn geworden en het rijden op enkel buitenblad viel eigenlijk best mee. Bas en ik kijken in gezelschap van Ingrid (Bosscha) en Anne (vriendin Frank Schotman) bij de wedstrijd van de Elite heren en zien Sven Nijs nipt van Rudi van Houts winnen.
Hopelijk blijven voor deze Elite mountainbikers de speculaties over eventuele hulp via een ingebouwd motortje achterwege. Want ja eerder dit jaar werd Elite wegrenner Fabian Cancellara hiervan verdacht toen hij zijn beslissende aanval plaatste op dezelfde 'Muur van Geraardsbergen'. Kort na de finish rijden Bas en ik weer terug naar huis en zijn we nog niet eens twaalf uur weg geweest en hebben we een flitsende en succesvolle wedstrijddag gehad.