WK Duits weilandracen
Net voor de reis naar de twee World Cups heb ik van de bondscoach te horen gekregen dat ik geselecteerd ben voor het WK marathon in Sankt-Wendel op 8 augustus. Dus in plaats van dat ik vanuit Val di Sole terug naar huis zal gaan, zal ik worden afgezet in Sankt Wendel om hier aan te sluiten bij Ariëlle en Stijn Boek.
Vanwege de weersvoorspellingen voor de komende week, besluiten we om op maandag de tweede ronde van het wedstrijdparcours te verkennen. Dit is het zwaarste gedeelte van de race en na een Val di Sole op zaterdag valt deze verkenning mij erg zwaar. De benen lopen al vol op de startklim en het is drie uur afzien en kijken naar het achterwiel van Stijn en Ariëlle. In de ronde zitten een paar leuke singletracks, maar voor de rest is het vooral hard heen en weer en op en neer scheuren door de weilanden.
Dinsdag kan ik de benen gelukkig een beetje rust geven en gaan we een ontspannen rondje rijden om de Bostalsee, die op 15 minuten rijden ligt van ons hotel. Halverwege het meer ziet Stijn een mooi koffietentje en hier besluiten we een pauze te nemen. Een kleine twee uur later zijn we weer terug bij het hotel en voelen de benen iets aangenamer dan de dagen ervoor.
Woensdag staat de eerste lus op het programma voor verkenning. Deze lus is nog sneller dan de tweede lus en voordat ik het weet staan we weer bij de auto. Helaas ook in deze ronde weinig spannende mountainbikepaden en de ronde lijkt niet zo zwaar, omdat het tempo zo hoog ligt. Maar zodra je van de fiets afstapt merk je dat de hele tijd op en af rijden in een weiland toch wel in de benen gaat zitten. Frustrerende aan het parcours is dat je steeds kort daalt en dan meteen weer haaks omhoog moet, dus echt in een ritme kun je niet komen en dat maakt het parcours heel pittig. Woensdagmiddag komt ook de rest van de Nederlandse selectie aan en zijn we compleet voor de rest van de week.
Donderdag gaan de meesten van ons nog op het parcours om een groot gedeelte van de verkenning te doen. Bram Rood, Ariëlle en ik hebben vandaag een rustigere training op het programma staan en rijden op souplesse heen en weer over een mooi breed fietspad dat uitkomt in Sankt Wendel. Vrijdag heeft het grootste gedeelte van de groep een rustdag op het programma staan en gaan we op de GPS van Frank Schotman via een leuke offroad route naar Sankt Wendel. De GPS is een paar keer de weg kwijt en zodoende staan we of op een doodlopend pad of in de achtertuin bij mensen. Door op het laatste stuk het treinspoor te volgen komen we toch in Sankt Wendel uit en vindt Tim Heemskerk het tijd voor koffie. Graag sluiten wij allen aan op het terras, waar het vandaag niet verkeerd is voor een koffie en een koekje. De bonte verzameling fietsen van ons gezelschap trekken veel bekijks bij voorbijgangers. Na de koffie besluiten we om via de kortere weg over het asfalt weer terug te rijden naar het hotel, waar we mooi op tijd arriveren voor de lunch. Iedere dag zitten we voor ontbijt, lunch en avondeten in een hele grote zaal, waar zo veel tafels staan, dat we iedere dag een andere uit kunnen zoeken. Het lijkt wel alsof het hotel normaal gesproken veel gasten ontvangt, maar nu half leeg staat en bezig is met verbouwingen. Zo ook met de kegelbaan, deze wilden we op donderdagavond uitproberen, maar na het gooien van enkele ballen door Bas Peters en Tim kwam er iemand gestresst aanrennen dat de baan nog gelakt moest worden. Hopelijk is de baan nu niet helemaal scheef door het invallen van de ballen zonder de lak, anders kunnen ze weer opnieuw beginnen met opknappen. Donderdag en vrijdag hebben we ons uiteindelijk prima vermaakt met wat kletsen en tafelvoetbal voor de heren.
Dan is nu de dag van de wedstrijdvoorbereiding al weer aangebroken en gaan de renners na enige misverstanden in communicatie in twee groepen werken aan de voorbereiding. Enkele renners staan in eerste instantie op de verkeerde locatie maar na een beetje heen en weer gebel zijn de twee groepen compleet. Bas en Frank besluiten om nog een vrij groot deel van het parcours te gebruiken om de benen op spanning te zetten. Ramses Bekkenk, Bram, Ariëlle en ik besluiten om het wat korter te houden en vanaf de laatste verzorgingspost naar de finish te rijden en vanaf hier dan via het fietspad terug naar het hotel. Het laatste gedeelte van het parcours heeft een paar kleine klimmen waar de spanning goed op de benen komt en een leuk stukje singletrack om de funnfactor erin te houden. De middag staat in het teken van internetten, lezen en zodra de mechanieker de fietsen gewassen heeft, het klaarmaken van de fiets voor de race. Normaal plakt Bas alle spulletjes op mijn fiets, dus voor mij is het nu dubbel checken of alles wel goed vast zit en op de goede plek. Aan het einde van de middag is alles klaar voor de race en kunnen we na het eten en de teammeeting lekker gaan slapen. Helaas is er een groot feest gaande in het dorp waar ons hotel staat en hebben enkele rijders een minder goede nachtrust.
Alleen het vuurwerk heeft mij tweemaal wakker gemaakt, verder heb ik als een roosje geslapen. Ariëlle voelt zich wat minder fit, maar weet zichzelf gelukkig rustig te krijgen en is ook klaar voor de race. We rijden samen naar het wedstrijdparcours en gaan hier voor de perfecte concentratie ons eigen weg, omdat iedereen zijn eigen voorbereiding heeft. De startopstelling verloopt rustig en gecontroleerd, totdat bij de startstreep de UCI commissarissen ontdekken dat Gunn Rita Dahle een verkeerd broekje aan heeft. Na een hoop gekibbel en boze blikken mag zij dan toch starten en gaan de laatste vijf minuten voor het startschot in. Alle dames houden op met kletsen en om zich heen kijken en de focus gaat naar de starter. Ik ben vooral zenuwachtig over het verloop van de start, als het maar niet te hard gaat. Mijn zenuwen blijken na het vallen van het startschot helemaal voor niks te zijn, want we vertrekken heel ontspannen via de atletiekbaan. Op de startklim zit ik goed vooraan en kan ik prima meekomen, even komt bij mij de gedachte op om naar de kop te rijden en het tempo op te voeren, maar gezien de ronde die ons nog te wachten staat, lijkt mij dit toch niet zo'n goed idee. De eerste ronde is zo snel, dat de kans klein is dat er een groep weg kan rijden. Zo blijkt dit ook in de eerste 25 kilometer, want dan zijn er nog maar weinig dames van de groep af en rijden we nog met 30 a 35 dames bij elkaar. In het begin lukt het mij prima om mee te komen met de groep en heb ik een mooi plekje waar ik lekker uit de wind zit. Tot plotseling een Duitse dame naar links komt, waardoor ik moet uitwijken, een randje raak en een flinke duikel van de fiets maak. Gelukkig weet ik weer bij de kopgroep te komen en is alles nog heel. Ik ben niet de enige dame die een schuiver maakt, doordat de groep zo groot is en het parcours steeds haaks op en af gaat, ontstaat er veel onrust in de groep, dat zo af en toe een valpartij tot gevolg heeft.
Enkele kilometers na mijn valpartij ben ik te laat met schakelen en loopt de ketting er op een rare manier van af. Ook hier weet ik de fiets weer snel aan de praat te krijgen en is het tempo in de kopgroep nog niet zo hoog dat ik er weer bij kan komen. Helaas heeft mij dit wel veel kracht gekost en lukt het mij niet meer om een plekje wat meer voorin de kopgroep te bemachtigen. De voorste dames laten niemand er meer tussen en dus ben ik genoodzaakt na iedere versmalling van het parcours weer een gat dicht te rijden. Na 40 kilometer moet ik al dit herstelwerk bezuren en kan ik niet meer mee met de voorste groep. Zo'n vijftien kilometer hang ik tussen de 20 en 50 seconden achter de kopgroep, maar krijg ik het gat niet meer dicht. Eindelijk krijg ik mijzelf zo ver om mijn eigen tempo te rijden, inmiddels ben ik genoodzaakt dit te doen, omdat het lichaam hevig protesteert tegen het tempo dat ik aan het rijden ben. Aangezien de tweede ronde naar het einde toe steeds zwaarder wordt, is dit een verstandige keuze, anders zou ik wellicht de finish niet eens halen. Ik rij op dat moment rond op de 24ste plek en Bas staat samen met de heren van het Bassa team op veel plaatsen te supporten. Dit geeft mij nieuwe energie en de motivatie om weer harder te gaan rijden. Al snel weet ik twee dames in te halen en kom ik weer dichterbij het doel dat ik van tevoren gesteld had, namelijk een top 20 positie. Net voor de laatste verzorgingspost krijg ik meer dames in het vizier en weet ik er twee in te halen. Gek genoeg komen deze dames mij na de laatste verzorging weer voorbij en hebben ze een derde dame meegenomen. "Ja, zeg maar dat kan zomaar niet!" Een gel en veel drinken doen wonderen en ik weet er twee op het lange saaie asfaltstuk voorbij te gaan en los te rijden. Die derde dame, afkomstig uit Zwitserland, is dezelfde als waar ik het eerste gedeelte van de tweede ronde bij in de buurt heb gereden dus die moet ik kunnen hebben! Maar zij geeft opeens wel heel veel gas. Bij het oprijden van het één na laatste klimmetje weet ik waarom, een Italiaanse dame heeft de man met de hamer gezien en kakt heel erg in. Nu wordt het spannend, want dan zit een top 20 notering er echt nog in!! De Italiaanse heb ik snel ingehaald en op het laatste klimmetje weet ik haar los te rijden en ben ik op weg naar de Zwitserse dame. "Maar hé, wat is dat nu opeens...!" Een Italiaanse heer schiet mij voorbij en duikt meteen naar links, zodat ik niet kan aanpikken en waarachtig, daar zit die Italiaanse dame weer in mijn wiel. Grrr, dat maakt mij boos en de laatste twee kilometer ben ik als een gek aan het beuken, maar het werkt alleen maar averrechts. Ik zie de Zwitserse dame net voor mij finishen op de atletiekbaan en de Italiaanse is ongeveer twee keer zo breed als dat ik ben, dus je raad het al, ik word er even keihard afgesprint. Nou ja, eigen schuld, dat laatste was ook niet heel tactisch van mij, maar de boosheid won het in dit geval van het verstand.
Uiteindelijk finish ik dus toch als 22ste en voel ik een naar gevoel van teleurstelling naar boven komen. Gelukkig kan ik snel een babbeltje maken met Bas en die is een heel stuk positiever. Nadat hij alle spullen heeft opgeruimd en ingepakt hebben we nog een korte evaluatie terug in de auto. Met behulp van de uitslagenlijst laat Bas mij zien hoe klein de verschillen zijn en dat ik maar 23 minuten achter de winnares Esther Süss zit. De vorige jaren was dit verschil veel groter, dus uiteindelijk krijg ik toch een goed gevoel over de wedstrijd. Groot deel mee met de kopgroep en ondanks de hoge snelheid van de wedstrijd toch een nette 22ste plek. Ariëlle heeft een fantastische 11de plek behaald en dat is een mooi voorbeeld van een slechte generale met weinig slaap, omzetten in een super sterke wedstrijd! De Nederlandse heren hebben gemixte gevoelens over hun race. Bas Peters heeft uiteindelijk de beste notering neergezet en finishde op een 20ste plek. Voor mij is het nu even een weekje uitrusten van al het reizen en het rijden van grote wedstrijden. Daarna gaat de focus op het NK Marathon, de laatste belangrijke wedstrijd van dit seizoen!