Nederlands Kampioenschap.......op een ambitieus internationaal rondje

18 juli 2010, die datum staat al sinds het begin van het seizoen bij mij met veel uitroeptekens erachter in mijn agenda. Alleen zullen er met mij nog vele andere dames diezelfde datum als piekmoment hebben. Waar het vorig jaar enigzins op een deceptie uitliep, hoop ik dit jaar met opgeheven hoofd het strijdtoneel te verlaten. Het strijdtoneel zal dit jaar niet in het zuiden des lands, maar in Zoetermeer zijn. Op het zware parcours nabij Snowworld, vond vorig jaar het Europees kampioenschap plaats onder enorm natte omstandigheden. Hopelijk zal dat dit jaar niet zo zijn! Een droog parcours is toch wat fijner voor zo'n kampioenschap.

In de weken voorafgaand ben ik al een aantal keer gaan trainen op de oude puinhopen in het Buytenpark. Met wat nieuwe toevoegingen en wat rijden in tegenovergestelde richting is het op de een of andere manier een nog zwaarder rondje geworden. Een andere goede toevoeging is een afdaling die gebouwd is met grote rotsblokken! Op deze manier wil de organisatie een meer internationaal en technischer karakter geven aan het parcours. De ambitie van de organisatie is namelijk om ooit een World Cup te organiseren op de heuvels in de Zuid-Hollandse plaats. Tijdens de trainingen op het parcours in die weken voor de wedstrijd heb ik veel collegarenners gezien die met voorkennis zouden afreizen voor de belangrijkste Nederlandse wedstrijd.

Op zaterdag 17 juli vertrekken Bas en ik, heel ongezellig met twee volgeladen auto's naar Zoetermeer om het een en ander voor te bereiden. Speciaal voor het NK weekend hebben we een teamtent geregeld van het Rijwielpaleis om als thuisbasis te gebruiken. De tent willen we alvast opzetten zodat dat op zondag geen stress oplevert en ik wil nog een keer het parcours op om de puntjes op de i te zetten. Net na een goede stortbui arriveren we op de parkeerplaats annex team area. We vinden een mooie plek voor ons optrekje en beginnen meteen met het opzetten van de zeshoekige tent. Intussen haal ik de fietsen even die in de andere auto zitten, want we mochten maar één auto meenemen. Tijdens het teruglopen kom ik een aantal bekenden tegen en ik maak even een praatje. Wanneer ik uiteindelijk weer bij Bas terug kom staat de tent al helemaal en voel ik me schuldig dat ik bijna niet heb geholpen. Na het kijken naar de Masters 30+ ga ik zelf een rondje rijden om de spieren op spanning te zetten voor de wedstrijd op zondag. Tegen de avond hebben we de tent netjes klaar gezet zodat het weer er geen vat op kan krijgen. We besluiten om één van de auto's half ingepakt te laten staan, zodat we nu wel gezellig terug naar huis kunnen. Totdat er een lampje begint te branden en het niet onze eigen auto is...Why?! Het blijkt uiteindelijk niks te zijn, dus de zorgen en eventueel bijkomende stress zijn weer weg. Thuis aangekomen volgt een goede pastamaaltijd en ik ga netjes op tijd slapen om goed fit te zijn voor DE wedstrijd.

Voor de wekker worden Bas en ik wakker, dat is een goed teken, ik ben dus voldoende uitgerust....of zijn het de zenuwen? We werken ons ontbijt naar binnen en we pakken rustig de auto in. We willen tussen negen en half tien aankomen bij de teamtent, zodat we in alle rust de voorbereiding kunnen doen. Na drie kwartier rijden komen we netjes volgens planning bij de teamtent aan. Ik ga lekker rustig op een stoeltje zitten, water drinken, wat lezen en mijn startnummer op m'n shirt vastmaken. En Bas maakt de tent met alle attributen operationeel. Na wat te hebben gepraat met wat mensen ga ik mezelf maar eens inschrijven, wellicht handig als ik mee wil doen! Inmiddels zijn mijn eerste fans en persoonlijke sponsors al gesignaleerd en die komen uiteraard even buurten bij de teamtent. Langzaamaan maak ik mijzelf gereed en ga ik even testen of de mountainbike het naar mijn wens doet. De warmingup zal ik op de racefiets op de Tacx doen in de schaduw van de tent, zodat ik niet teveel vocht verlies in de volle zon. Na een half uurtje ben ik toch echt warm en stap ik over op de mountainbike om wat zenuwachtig heen en weer te rijden op de startlus.

Het opstellen gaat langzaam ook beginnen en ik word als derde opgeroepen. Wanneer iedereen staat is het aftellen begonnen nog 3 minuten.....nog 2 minuten.....nog 1 minuut....nog 30 seconden...."het startschot kan elk moment vallen", denk ik.....nog 15 seconden......en dan PANG!!!! We zijn vertrokken en op de een of andere manier mis ik in de eerste paar meter mijn pedaal, in tweede instantie lukt het dan toch om in te klikken, maar dan ben ik al ingehaald door wat dames. De eerste bocht komt in zicht, die gaat goed, ik haal al wat dames in, dan komt de tweede bocht, ook die gaat goed. Inmiddels zijn we zo'n 500 meter verder als we een grasveld opdraaien en inmiddels is het één lang lint met dames. Dan komt de eerste klim over een kale vlakte, normaal kan ik hier hard rijden, maar nu lukt het niet! Ik sluit rustig aan in het lint en wil niet al te veel energie verspillen aan het begin, want het duurt nog lang! Een aantal klimmen en afdalingen later heb ik toch al een aantal dames te pakken en rij ik op de negende plaats rond. In een afdaling gaan twee dames net voor mij onderuit, 'Ohnee Ariëlle ligt daarbij, hopelijk is het niet al te erg!' Ik heb dus weer twee plekken gewonnen en in de loop van dat rondje haal ik nog iemand in, ik lig zesde. De gaten zijn inmiddels al redelijk groot na een rondje en ik ga even consolideren want ik heb erg veel last van mijn buik. De warmte in combinatie met de inspanning en de sportvoeding zorgt letterlijk voor wat onrust in mij. Het gaat weer goed, maar ondanks dat word ik ingehaald door Ariëlle die opstoomt naar voren. Rozanne Slik haakt bij me aan en ik rij eigenlijk de rest van de wedstrijd met haar op. Dan lig ik iets voor en dan rijdt zij iets voor, dat wisselen we in een goed ritme af, maar geen van beiden komt echt weg. Voor mij zal de strijd dus voor plek zeven en acht zijn, want de dames voor me lijken gevlogen. Hoewel! Halfweg koers lijken er een aantal in te kakken en precies op dat moment verlies ik mijn bidon zodat ik bijna een ronde lang zonder drinken zit. Ik voel me even of ik de wedstrijd niet uit zal kunnen rijden, maar precies op dat moment zie ik coach Harry en vertel hoe het ervoor staat. Harry regelt met Bas dat er iets meer water bij de sportdrank komt en hij zal met een bidon water klaar staan in de verzorging, zodat ik weer wat kan bijdrinken. Door die samenwerking van Harry, Bas en mij krijg ik weer vleugels en zie ik alles opeens veel positiever voor me. Helaas heeft het me net teveel gekost om nog naar de dames voor me toe te rijden. Ik geef nog wat extra gas bij in de hoop dat ik Rozanne kan lossen, maar helaas, ze breekt niet. In de laatste ronde flikt zij mij dat kunstje op het vlakke en juist dan ben ik wat zwakker, dus ze rijdt weg. Ik geef niet op en bungel een halve ronde lang op vijftien seconden achter haar. Dan zijn we bij één van de zwaarste klimmen van het parcours en ik rij in één keer dat gat dicht en ik voel me even heel sterk. Samen rijden we naar de laatste klim naast Snowworld en ik geef nog een keer alles in een laatste krachtinspanning, ze breekt weer niet, S#%$T!!! En op dat moment komt zij mij voorbij op het vlakke stuk boven aan de klim. Er volgt nog één afdaling en een stuk asfalt en we zijn bij de finish, nogmaals pers ik alles eruit. Het mag niet baten want ik rol, maar vier seconden na Rozanne, over de streep. Ik ben achtste en er eigenlijk niet tevreden mee.

Na wat uitrijden op de Tacx in de teamtent valt alles op zijn plek en begin ik telkens meer in te zien dat ik een heel goede wedstrijd heb gereden. Later blijkt dat het gat met winnares Laura Turpijn maar 3min49sec bedraagt, dat is heel weinig voor een kampioenschap zo'n parcours! Mijn fietsmaatjes Ariëlle en Anne zijn respectievelijk tweede en derde geworden, wat voor beide en super mooie prestatie is! Wanneer Bas en ik weer naar huis rijden ben ik zeer tevreden met het resultaat en heb ik heel veel zin in de aankomende twee World Cups in de komende weken.

Via deze weg wil ik iedereen bedanken die mij vooruit hebben gescheeuwd, aangemoedigd of op een andere manier hebben bijgestaan tijdens het NK. Het was een super mooie ervaring, waarin ik heb gemerkt dichterbij de beste dames te zitten dan ik dacht!