Deceptie op mijn lievelingsparcours
Op vrijdag 11 juni rijden Bas en ik rond half negen in de ochtend met de camper Vinkeveen uit. De eerste stop die dag is in Zeewolde waar ik onder leiding van inspanningsfysiologe Ingrid van der Vlist onder andere een "maximaal inspanningstest" zal ondergaan. De afspraak staat om half tien en we komen netjes een paar minuten daarvoor aan bij de fysiotherapie praktijk van "Altius". Eerst worden er naar een aantal basiswaarden gekeken, waaronder mijn gewicht, lichaamssamenstelling, vetpercentage, rust hartslag enzovoort. Na de genoemde metingen stap ik op de fiets om even letterlijk maximaal te gaan, ik heb er nog geen zin in! Het wattage wordt elke minuut opgevoerd, dus ik begin in eerste instantie lekker rustig de benen rond te draaien. Naarmate de test vordert begin ik er toch weer wat meer zin in te krijgen en ik voel me sterk vandaag. Op een gegeven moment begin ik dieper in te ademen en weet ik dat ik vanaf dat moment echt mijn best moet gaan doen. Een paar minuten later is de weerstand zo hoog dat ik de pedalen niet meer rond getrapt krijg, dus heb ik het maximale uit mezelf gehaald. Nu volgt een welkome cooling down en mijn hartslag zakt (net iets te) rustig, daaraan merkt Ingrid dat ik nog niet compleet hersteld ben van de verkoudheid. We spreken de test door nadat ik afgekoeld ben en van de fiets af ben geklommen. Het blijkt dat ik minder vetpercentage heb, maar hetzelfde gewicht heb gehouden, dus ik heb meer spiermassa gekregen. Dat is dus al een positief gegeven, met het oog op de aankomende kampioenschappen. Het tweede positieve punt is dat ik meer wattage ben gaan weg trappen, dus ik doe ook nog eens wat met die extra spiermassa. En als afsluiter zijn mijn maximale hartslag en mijn omslagpunt ook nog eens naar boven opgeschoven. Al met al een test waar ik heel blij mee ben, dit geeft me vertrouwen dat ik op de goede weg ben!
De tweede halte voor vandaag is het huis van coach Harry in Sint Oedenrode, waar voor ons een lekkere nasi lunchmaaltijd staat te wachten. Na het eten en wat bijpraten stappen we gedrieën in de camper om de laatste etappe van vandaag af te leggen naar Albstadt. Daar vindt op zondag namelijk een wedstrijd uit de Bundesliga plaats. Vorig jaar ben ik ook al naar die wedstrijd afgereisd en ik ben toen meteen verliefd geraakt op het parcours daar. Twee lange steile klimmen met twee bijbehorende steile technische afdalingen, wat wil je als mountainbiker nog meer? Laat in de avond, tijdens de laatste minuten zonlicht van die dag komen we aan op de parkeerplaats die omgedoopt is tot camperplaats. Na een klein stukje wandelen en een toiletbezoek gaan we meteen slapen, want de dag was lang!
Op zaterdagochtend vroeg zijn er buiten al aardig wat mensen druk in de weer. We hebben erg goed geslapen vannacht dus gaan we het bed maar uit en gaan aan het ontbijt beginnen. Niet lang na het ontbijt ga ik met Bas het parcours verkennen en de steile stukken afdaling liggen er niet mooi bij, hoewel ik vergeleken met een jaar geleden nu geen moeite heb met rondrijden. Na twee rondjes hou ik het voor gezien, ik voel me goed en ga rusten voor de wedstrijd morgen. In de middag na de lunch gaat Harry op visite bij een vriendin van hem voor koffie op een terrasje en komt Anne Terpstra met haar vader aan bij de camper. Bas gaat met haar ook nog even het parcours op, zodat zij niet alleen hoeft. Anne voelt zich ook snel thuis op het parcours dus zij en Bas houden het na zo'n twee rondes ook voor gezien. Gezellig zitten we met ons vieren nog wat na te praten als Harry weer terug komt. Inmiddels is het bijna etenstijd dus Anne en vader gaan naar hun hotel en begin ik aan de pastamaaltijd van die avond. Bas begint met het terugkerende ritueel van het schoonmaken, gereedmaken en influisteren van mijn Cannondale Flash. Na de pasta en de tiramisu zet hij de puntjes op de i bij mijn racemonster. Nu volgt nog wat meer relaxen en op de achtergrond is een bandje oude rocknummers aan het spelen. We krijgen nog even visite van de teammecanicien van Lisi Osl en om 2300u besluiten we te gaan sluiten. Op dat moment stopt gelukkig het bandje ook met spelen, dus is het weer aangenaam rustig.
In de nacht begint het met regenen en het houdt niet meer op tot de eerste wedstrijden zijn begonnen. Ik heb een heerlijk ontspannen ochtend en een uur voor mijn start neem ik plaats op de Tacx. Mijn voorbereiding loopt goed, ik voel me sterk en ongeacht het weer heb ik er veel zin in! Voel goede moed sta ik bij de start en geef Harry mijn jasje en overbroek. Het startschot klinkt ik stuif naar voren over het grasveld en sluit bij de eerste dames aan en ik rij rond twaalfde plek. Dit was mijn beste start ooit, nu even gas terug om te sparen voor de eerste steile klim en ik wordt door wat dames ingehaald. De klim rij ik goed omhoog en ik passeer weer een tweetal dames. Na een ronde rij ik op plek vijftien en voor mij zijn de gaten nog relatief klein en achter mij zit wat meer afstand. Twee rondes lang weet ik tactisch en technisch goed te blijven rijden op de vijftiende positie. Tot ik halfweg koers op het meest verre punt van het parcours op een simpel stuk afdaling een klein foutje maak. Ik schiet over de kop en neem snel weer plaats op de fiets, want ik heb niks. Eenmaal op de fiets kan ik schakelen wat ik wil maar er gebeurt niks, behalve dan dat ik weer van mijn fiets val en mijn achterwiel compleet los zit. Hmmm geen idee wat er is, even kijken naar het materiaal en ik zie een derailleur die zo krom is als een banaan. Toch spring ik weer op, in de hoop dat ik zonder bijtrappen beneden kan komen. Ik lig er vrijwel meteen weer naast en na zo'n tweede ervaring ben ik het gevoel kwijt en durf ik niet meer te gaan fietsen. Ik besluit te gaan lopen en ik word door vele dames ingehaald. Waarom moet zoiets nou precies zo ver van de materiaalpost/verzorging vandaan gebeuren! Bijna beneden zie ik Bas langs het parcours staan, die erg ongerust geworden was, ik doe mijn verhaal en laat zien wat er is. Hij houdt het afzetlint van het parcours omhoog, want hetgeen wat er is, valt niet te repareren op dat moment. Teneergeslagen loop ik naar de camper en ik ga snel douchen. Dit is geen leuke ervaring! Ik heb voor mijn gevoel het hele seizoen nog niet zo goed gereden en dan heb je dit, daar kan ik van balen.
Na het douchen is de wedstrijd al afgelopen en zeggen Harry en Bas mij om het gevoel van die eerste rondes vast te houden en het gevoel van de pech te vergeten. Dit is in eerste instantie moeilijk, maar wanneer we op de terugreis in de camper zitten daalt de les mij in. Ik heb een super goede start gehad en ik heb op een vijftiende plek rond gereden in een erg sterk deelnemersveld. Het kan helaas niet altijd goed gaan, liever dat ik nu zo'n les heb dan binnenkort wanneer het er echt om gaat! Aankomend weekend even geen wedstrijd, wel wat trainingen en dan de week erna de reis naar het EK marathon in Italïe.